کتاب «زندگینامه و خدمات علمی و فرهنگی مرحوم حاج شیخ آقابزرگ تهرانی» انتشار یافت.
«زندگینامه و خدمات علمی و فرهنگی شیخ آقابزرگ تهرانی» با محوریت مهمترین اثر تألیفی وی یعنی کتاب «الذریعة الی تصانیف الشیعه» تدوین شده است؛ به گونهای که از 12 مقالهی ارائهشده در کتاب، نیمی از آنها دربارهی کتاب یادشده است، که از آن به عنوان بزرگترین فهرست جهان شیعه یاد میشود.
در زندگینامهی مرحوم شیخ آقابزرگ تهرانی مقالههایی به قلم سعید نفیسی، جلال آل احمد، محمدرضا حکیمی، مهدی محقق، عباس اقبال آشتیانی، علینقی منزوی و دیگران آمده است. در مروری بر مقالههای این مجموعه میتوان به مقالههایی چون: «الذریعة و آقابزرگ تهرانی» و «گوشهای از ستمهایی که بر الذریعة رفت» اشاره کرد.
در بخشی از مقالهی «نگاهی به الذریعة الی تصانیف الشیعه؛ بزرگترین فهرست جهان شیعه»، نویسندهی مقاله - مینا احمدیان - دربارهی انگیزهی تألیف این کتاب از سوی شیخ آقابزرگ تهرانی آورده است: درواقع در پاسخگویی به ادعای باطل جرجی زیدان - ادیب مسیحی عرب - بود که به قصد تحقیر ادبیات ملل مسلمان غیرعرب، در کتاب «تاریخ آداب الغة العربیه»اش، شیعه را یه سخره گرفته و نقش شیعه را بسیار اندک یاد کرده است؛ از اینرو سه تن از علمای مبرز شیعه درصدد پاسخگویی برآمدند و هر سه تعهد کردند که در زمینهای مشغول به کار شوند. این سه بزرگوار عبارت بودند از آیتالله سیدحسن صدر، آیتالله شیخ محمدحسین کاشفالغطاء و شیخ آقابزرگ تهرانی.
کتاب «زندگینامه، خدمات علمی و فرهنگی شیخ آقابزرگ تهرانی» همزمان با مراسم بزرگداشت این عالم و محقق از سوی انتشارات انجمن آثار و مفاخر فرهنگی منتشر شده است.
به گزارش ایسنا، محمدمحسن آقابزرگ تهرانی 11 ربیعالاول 1293هجری قمری در تهران بهدنیا آمد. مقدمات را در مدارس دینی تهران خواند و سطح را نزد استادان فن این شهر فراگرفت و در کنار تحصیل، به مطالعاتی گسترده در تاریخ، ادبیات، و رجال حدیث پرداخت. سپس برای ادامهی تحصیل عازم نجف شد. در سال 1329 هجری قمری، آقابزرگ به کاظمین رفت و بهمنظور تدوین بزرگترین کتابشناسی شیعی، یعنی «الذریعة الی تصانیف الشیعه» به تحقیق و تتبع پرداخت. برای تدوین و تکمیل این کتابشناسی به سفرهای طولانی پرداخت و از بیشتر کتابخانههای عمومی و شخصی در عراق، ایران، سوریه، فلسطین، مصر، و حجاز دیدن کرد و به بررسی و فهرستبرداری کتابهای آنها پرداخت.
به گزارش ایسنا، حاج شیخ آقابزرگ پس از بیماری طولانی در 13 ذیالحجه 1389 هجری قمری در نجف اشرف درگذشت و بر اساس وصیتش، در کتابخانهاش به خاک سپرده شد.
