در سال هفتم سلطنت خشایارشا، استر را به کاخ سلطنتی بردند. پادشاه، بانو  استر را بیش از دیگر زنان پسندید و بیش از دختران دیگر مورد توجه و علاقه شاه قرار گرفت. به طوری که تاج بر سر او گذارد و او را به جای "وشتی" ملکه ساخت (عهد عتیق کتاب استر 17-16 :2) و بدین ترتیب یهودیان ایران، "فرزندان استر" نام گرفتند. این نام نمادین، عنوان کتابی خواندنی است درباره ناشنیده‌هایی از قوم یهود.

ملکه محبوب خشایارشا، وی را از نقشه‌ی هامان برای قتل عام یهودیان ایران باخبر کرد؛ خشایارشا هم هامان را خلع و مجازات کرد و به جای او مردخای یهودی، عموی ملکه استر، را به جای او نشاند. پس از این جایگزینی با گذر ایام و در شبی که همه چیز برای اجرای جنایتی بزرگ فراهم آمده بود از خشایارشا که بر اثر افراط در مصرف مسکرات عقل نداشت فرمان قتل عام مخالفان یهودیان را گرفتند. با این توطئه ملکه استر و مردخای، نسل‌کشی غریبی در ایران به راه  انداخت که "عید پوریم" که در عهد عتیق نیز بدان اشاره شده و امروزه نیز در آئین یهود گرامی و مبارک است،  جشن این نسل‌کشی است.

ناصر پورپیرار در کتابی با عنوان "12 قرن سکوت" این موضوع را به تفصیل شرح داده است و حالا با انتشار این کتاب ـ فرزندان استر ـ و نوشتن پانوشت‌هایی از خود و مترجم سعی دارد بخش ناگفته‌ای از تاریخ را بازخوانی و جریان‌یابی کند. این کتاب مجموعه مقالاتی ترجمه شده است که مترجم و ناشر با موضع‌گیریهای جالبی بر آن شرح، توضیح و مقدمه نوشته‌اند. در این کتاب و در پاسخ برخی از نویسندگان مقالات این کتاب و در بزنگاه‌های جعل تاریخ، ناشر و مترجم با رویکردی تحقیقی صراحتا به بی‌اساس بودن مطالب کتاب اشاره می‌کنند و این در حالی است که در جای‌جای کتاب خواننده از تکرار بی‌مورد و کذب‌آلود بعضی مصائب یهودیان متعجب می‌شود.