دورنمات، فریدریش Durrenmatt, Friedrich نمایشنامه­نویس و رمان­نویس سوئیسی ولی آلمانی زبان (1921-      ) دورنمات در حومه شهر برن Bern زاده شد، فرزند کشیش بود و تحصیلات خود را در رشته ادبیات و فلسفه در زوریخ و برن انجام داد. چندی به کار طراحی و نقد ادبی پرداخت، سپس به نمایشنامه­نویسی روی آورد. دورنمات در آغاز به سبب خلق آثار عجیب و غریب، چه از نظر بیان، چه از نظر موضوع و آزادی از هرنوع قید و سنت ادبی، سر و صدای فراوان برپا کرد. نمایشنامه "نابینا" Blinde در 1948 برصحنه آمد که شهر ویران شده­ای را بر اثر جنگهای سی­ساله نشان می­داد، و "رومولوس کبیر" Romulus der Grosse در 1949. دورنمات در این دو اثر، زمان و مکان گذشته را از نو ساخته و عناصر تاریخی را در سبک خاص خود به کار گرفته است. نمایشنامه "فرشته­ای به بابل می­آید"Ein Engel kommt nach Babylon که در 1957 برصحنه آمد، بیش از آنکه وصف تمدنی نابودشده باشد، بیان زیبا و شاعرانه­ای است از پیامبران و شاهان و مقدمه­ای بر بناگذاردن برج بابل که از رؤیاهای دیرینه دورنمات به شمار می­آمد. "ازدواج آقای می­سی­سی­پی" Die Ehe des Herrn Mississipi در 1952 اجرا شد و در 1957 در آن تجدیدنظر به عمل آمد. این اثر عمیق­ترین اثر دورنمات در نوع تراژدی-کمیک است و نمایشی معجزه­آمیز و هجوی تند و نیرومند از طبقه کاسب پولدار که همه‌ی معیارها و ارزشهای جامعه را دگرگون ساخته است. در این نمایشنامه کسانی برصحنه آورده شده­اند که برخلاف همه موازین اخلاقی و نداهای وجدان، در کشتن همنوعان خود تردید به خود راه نمی­دهند، قاضی می­سی­سی­پی زن خود را به قتل می­رساند. خود نیز به دست همسر دومش مسموم می­گردد. اشخاص نمایشنامه همه مظهر خشونت و سختدلی­اند، بی­آنکه از هیچگونه ارزشی برخوردار باشند. مردم یک روستا از پزشک و افراد انتظامی، از کشیش و کدخدا و آموزگار همه آماده­اند که در راه به دست آوردن پول به آدمکشی مبادرت کنند، اما نبوغ­آمیزترین نمایشنامه­ای که تا آن زمان نویسنده­ای سوئیسی نوشته و دورنمات را جز بزرگترین نمایشنامه نویسان معاصر در سراسر جهان معرفی کرده است، نمایشنامه "ملاقات بانوی سالخورده" De Besuch der alten Dame (1956) است که به زبانهای مختلف ترجمه شده و در تئاتر برادوی Broadway امریکا با موفقیت برصحنه آمده است. این اثر نمایش مسخره­آمیز جدیدی است همانند تراژدیهای کلاسیک. بانوی ثروتمندی به شهر زادگاهش می­رود و به ظاهر برای همشهریانش نیکبختی و ثروت به همراه می­برد ولی در واقع حس کینه­توزی و انتقامجویی را میان آنان رواج می­دهد، بر آتش سودجوییها و ساده­لوحیها تا حد جنایت دامن می­زند. بانوی سالخورده در ازای پولی که به مردم زادگاه خود ارزانی می­دارد، چه انتظار دارد؟ انتظار قتل مردی که روزی او را فریب داده و ترک کرده است. نمایشنامه "فیزیکدان" Die Physider (1962)، نمونه جدیدی است از «تئاتر عینی» که قصد ندارد چیزی را به اثبات برساند، بلکه کشمکش‌هایی را پیش چشم می­گذارد که از مسائل پیچیده و گوناگون پدید آمده است. دورنمات به تلویزیون و سینما علاقه بسیار داشت، فیلمنامه­های متعدد نوشت و چندی نیز کارگردان تئاتر و اپرا گردید. وی نه­تنها نمایشنامه­نویس بزرگ، بلکه رمان­نویس و نثرنویس دقیقی نیز به شمار می­آید. رمانهای کارآگاهی او را از ترسی که بر وجود بشر چیرگی دارد، مایه گرفته است. از جمله رمانهای او می توان به: "قاضی و جلادش" Der Richter und sein Henker (1952)، "سوءظن" Der Verdacht (1953)، "قول" Das Versprechen (1958) و مانند آن اشاره کرد. مقاله معروفی نیز درباره تئاتر دارد با عنوان "مسائل تئاتر" Theaterprobleme (1955)، که در آن مسائل مربوط به تئاتر و موضوعهای تئاتر جدید را مطرح کرده است. دورنمات خاصه به سبب توجه به چیزهای عجیب و غریب و به سبب طنز عمیقی که به وسیله آن دنیای جدید و به طور کلی غلبه ناتوانی و درماندگی را بر عالم بشری وصف می­کند، شناخته شده است. دورنمات به مسائل انسانی ابعاد گسترده­ای می­بخشد و تا حد وهم و خیال­انگیزی پیش می­رود. به گفته خود او «انسانها را مجسم کرده است، نه عروسکهای خیمه شب بازی را، حرکت و فعل و عمل را پیش چشم گذارده، نه اینکه فقط به داستانپردازی اکتفا کند. دنیایی را ساخته و نه اینکه خصیصه­ای را.» وی به تمثال‌سازی توجه خاص دارد. از دانشمندان، افراد ساکن تیمارستان می­سازد، از امپراتور بانکداری فاسد تصویر می­کند، از دربان خانه، مردی سیاسی و از هنرپیشه، مؤمنی ریاکار.

دورنمات به دریافت چندین جایزه ادبی نایل آمده است، از آن جمله: جایزه ایتالیا در 1958 برای نمایشنامه­های رادیوئی، جایزه منتقدان نیویورک در 1959، جایزه شیلر در 1959 و مانند آن.

زهرا خانلری. فرهنگ ادبیات جهان. خوارزمی.