آنچه در ادامه آمده است، سخنان آیت الله جوادی آملی در خطبه های نماز جمعه‌ی هفته‌ی گذشته است پیرامون روز قلم :

یکی از روزهای این ایّام به نام « روز اهل قلم » است. اینها هم مواظب باشند، چه در ایران، چه در غیر ایران؛ ما وقتی می توانیم به یک شرافتی برسیم که خدای سبحان به نوشته های ما قسم یاد کند، چرا کاری بکنیم که کاتب و مکتوب، کِلاهُما فِی النّار بشود ؟ گاهی نویسنده را به جهنّم می برند، گاهی مکتوب اش را با او به جهنّم می برند؛ اگر خدای ناکرده در صدد آتش بیاری معرکه باشد، اختلاف باشد ، کینه توزی و کینه ورزی باشد. انتقاد سازنده بسیار نعمت خوبی است. غرض ورزی چیز بسیار بَدی است. این غرض ورزیِ درون بالأخره یک روزی ظهور می کند.

حیف است که آدم اهل قلم باشد و قلم را بی جا مصرف بکند! خدا به نوشته ها قسم می خورد . وقتی به یک نوشته ای قسم خورد، این نوشته سکّة قبولی می خورد . خدای سبحان به این « شرح لُمعه » قسم خورده است. فرمود: قسم به شرح لمعه ! فرمود: ن وَالقَلَمِ وَ مَا یَسطُرُون . این واو قسم، چه این (ما)، مای مصدریّه باشد، چه (ما)، مای موصوله باشد، آن کتابت و مکتوب مورد قسم خداست. فرمود: من سوگند یاد می کنم به آنچه را که بزرگان دین می نویسند . این نوشته‌ی شهید اوّل و ثانی از مصادیق بارز سوگند خداست. وقتی این کتاب سکّه‌ی قبولی خورد، سالیان متمادی می ماند! آن اعلامیه های امام مورد سوگند خداست! ن وَالقَلَمِ وَ مَا یَسطُرُونْ. قسم به چیزی که اینها می نویسند.
خوب این روزنامه نگارهای ما، این نویسنده های ما، این مجلّه نویس های ما، این قلم به دست های ما، چه در ایران و چه در غیر ایران؛ هم می توانند حسن فاعلی را با فعلی هماهنگ کنند، خوب بنویسند؛ هم می توانند به جائی برسند که نوشته های اینها مورد سوگند ذات أقدس إله باشد.

 فرازی از خطبة دوّم نماز جمعة قم در تاریخ 9 تیرماه 1385