به گزارش فارس، یکصد و شصت و سومین نشست هفته کانون ادبیات ایران به نقد و بررسی مجموعه شعر «اقلیت» سروده «فاضل نظری» اختصاص داشت.
«مرتضی کاردر» یکی از منتقدان این نشست با بیان این مطلب که شاعر با زیرکی و رندی خاصی نام مجموعه را «اقلیت» گذاشته و این نشان از در اقلیت بودن شاعر است، گفت: شعر نظری، شعری متفاوت از جریانهای شعری امروز است. او نگاهی کلاسیک به غزل دارد و غزلش بیت محور است. نظام نشانهها در شعر او به غزل کلاسیک نزدیکتر است تا شعر و جریانهای مدرن امروزی.
در ادامه هادی سعیدیکیاسری تاریخچهای از غزل را بیان کرد و به تغزل در غزل فارسی پرداخت و سپس به مضمونگرایی در غزل هندی اشاره کرد. وی با بررسی اجمالی جریانهای غزل در دوران بعد از نیما و تاثیر موسیقایی ایرانی در غزل گفت: زمانهای نزدیک انقلاب دورهای است که غزل اندکاندک از نَفَس میافتد و غلبه با شعر نو با گرایشهای مدرن و آوانگارد است. پس از انقلاب منظومه معرفتی انسان ایرانی تعبیر میکند و نسل جوان از تجربیات گذشته بهره میگیرد.
سعیدیکیاسری درباره مجموعه شعر «اقلیت» گفت: در این مجموعه شاعر در دایره یکسری مفاهیم کلیدی گرفتار است. مغازله موضوع عمده اشعار بیشتر خداوند است اما نه از جنس حمد و سپاسهای غزل پیشین زبان فارسی. مغازلههایی که با خداوند گاهی حتی به سطح هم نزدیک میشوند.
در پایان این جلسه شهرام میرشکاک گفت: در شعر نظری هیچ اعجازی رخ نمیدهد. اگر غیرمنتظره بودن را ویژگی شعر بدانیم، وقتی اقلیت را خواندم، هیچ اتفاقی در زندگی من رخ نداد.
وی با اشاره به عنوان شعر گفت: گریههای امپراطور دچار انانیت است و اقلیت هم خود را در اقلیت دیدن او میخواهد از شر نظامهای سرکوب و جریانهای حاکم بر شعر و ادبیات خود را رها کند. در اندیشه شاعر هم اتفاقی نمیافتد. شاعر مایوس و ناامید است. شعر در فضایی خاکستری شکل میگیرد. نوعی مظلومنمایی دارد. یاس و نا امیدی شاعر قدرتمند نیست و پوچی و یاس انفعالی است.
