برای نخستین بار " گابریل گارسیا مارکز " نویسنده مشهور کلمبیائی به دعوت سفارت کلمبیا به ایران سفر میکند.
این سفر قرار است در دهه سوم فروردین و دهه اول اردیبهشت 1386 صورت بگیرد. متاسفانه یا خوشبختانه این نخستین سفر یک نویسنده برنده جایزه نوبل ادبیات به ایران است.
بنا بر شنیدههای مهر، هم اکنون سفارت کلمبیا مشغول انجام رایزنی با مسئولین وزارت امور خارجه است تا مقدمات انجام این سفر را فراهم کند.
به گزارش کتاب نیوز، مارکز بزرگترین نویسنده کلمبیا و یکی از نامآورترین نویسندگان جهان و برنده نوبل ادبی 1982؛ در ششم ماه مارس 1928 میلادی در دهکده آراکاتاکا در منطقه سانتاماریای کلمبیا متولد شد و تا سن هشت سالگی در این دهکده نزد مادربزرگش زندگی کرد. وی که پسر بزرگ یک مرد داروساز و زنی متصدی تلگراف بود، در سال 1935 به قصد زندگی با والدینش به شهر بارانکیا رفت و تحصیلات ابتدایی خویش را در مدرسه سیمون بولیوار به اتمام رساند.
در سال 1941 اولین نوشتههایش در روزنامهای به نام خوونتود که مخصوص شاگردان دبیرستانی بود، منتشر شد. پس از چندی تحصیلات دبیرستانی او با وقفه روبهرو گشت و مارکز یک سال به سوکو رفت.
در سال 1943 پس از پایان سال تحصیلی، ساحل آتلانتیک را جهت رفتن به بوگوتا ترک کرد ودر این شهر در کنکوری جهت گرفتن بورسیه شرکت کرد.
گارسیا مارکز در آن روزگار که در دبیرستان زیپاکوئیرا به تحصیل مشغول بود، با انتشار مجلهای به نام لیتراتورا قدرت ادبی خویش را به سایر همکلاسی-هایش بازشناساند، ولی متاسفانه نشریه فوق بعد از یک شماره توقیف شد.
در سال 1947 مارکز تحصیل در رشته حقوق را در دانشگاه بوگوتا آغاز کرد. بی آنکه نوشتهای را منتشر کند، مسئولیت ضمیمه دانشگاهی مجله هفتگی رازون را به عهده گرفت و با پیلینو مندوزا و کامیلو تورس آشنا شد. در سپتامبر همان سال، اولین نوول خود را در ضمیمه ادبی ال اسپکتادو منتشر کرد و در ماه دسامبر، مارکز امتحانات سال اول حقوق را گذراند.
در ژانویه سال 1950 گارسیا مارکز مقاله نویس روزنامه ال ارالدوی بارانکیا شد. نوشتن کتاب "برگریزان" را همان سال آغاز کرد.
در سال 1951، مارکز به کارتاخنا، جایی که والدینش در آن مستقر شده بودند، برگشت. اما در سال 1952، دوباره به بارانکیا برگشت و دستنویس برگریزان به انتشارات لوسادای بوینس آیرس داد، اما رد شد. با این حال او همچنان به خواندن، سیر و سفر کردن و نوشتن ادامه داد و سرانجام در سال 1955 کتاب برگ ریزان منتشر شد.
در ژانویه سال 1957، مارکز نوشتن "کسی به سرهنگ نامه نمی نویسد" را تمام کرد. در ماه می همراه مندوزا به آلمان شرقی رفت. در ژوئیه، باز به همراه پلینیو مندوزا، به شوروی سفر کرد و از آنجا، به مجارستان رفت در ماه اکتبر، به پاریس برگشت و گزارشی طولانی درباره ممالک بلوک شرق نوشت.
مارکز در مارس 1958، در جریان یک سفر کوتاه به کلمبیا، با نامزدش مرسدس بارکاپاردو، ازدواج کرد. در همان سال سردبیر مجله ونزوئلا گرافیکا شد و کتاب "کسی به سرهنگ نامه نمینویسد" را منتشر کرد. همچنین بسیاری از قصههای کتاب مراسم تدفین مادربزرگ، رمان ساعت شوم را به پایان رساند.
در آوریل 1961، "کسی به سرهنگ نامه نمینویسد" مجدداً چاپ شد. در همین سال به مکزیک رفت. برای فیلمهای سینمایی فیلمنامه نوشت. همچنین دستنویس "داستان ساعت شوم" را به مسابقه ملی رمان که در بوگوتا توسط شرکت نفت اسو ترتیب یافته بود، فرستاد و جایزه اول آن را از آن خود کرد.
در 1962 "کسی به سرهنگ نامه نمینویسد" در مکزیک منتشر شد؛ همچنین ترجمه همان کتاب در پاریس. اولین روایت "پاییز پدرسالار" را هم در همین سال نوشت. در سال 1965، نوشتن" صد سال تنهایی" را آغاز کرد و در آوریل 1968، صد سال تنهایی در بوینس آیرس منتشر شد و به موفقیتی فوری و چشمگیر رسید طوری که کتاب به طور مداوم تجدید چاپ میشد. در سال 1969 صد سال تنهایی، جایزه فرانسوی بهترین کتاب خارجی را نصیب خود کرد.
در سال 1970 در بارسلون "سرگذشت یک غریق" چاپ شد. مارکز پس از این که پست سفیر بودن در بارسلون را رد کرد، به سفر طولانی در کشورهای کاراییب پرداخت.
انتشار نوول های کتاب داستان غمانگیز و باورنکردنی "ارندییرای سادهدل و مادربزرگ سنگدلش"، باعث شد که جایزه رومولو گایهگوس را به دست آورد.
در سال 1976، "پاییز پدرسالار" منتشر شد.
در فوریه سال 1981، اولین مجموعه آثار روزنامهنگاریاش در بارسلون چاپ شد. در ماه مارس همان سال ارتش کلمبیا او را تهدید کرد فوراً کشورش را ترک کند و او هم ناچار به مکزیک بازگشت.
در سال 1982، کتاب "چشمان آبی رنگ سگ" را منتشر کرد و نیز در همین سال موفق به اخذ جایزه ادبی نوبل گردید.
کتاب "عشق سالهای وبا" را در 1986 منتشر کرد.
انتشار کتاب "ژنرال در هزار توی خویش" در سال 1989 در سطح جهانی جنجال آفرید.
در 1992، کتاب "از عشق و شیاطین دیگر"، 1996 انتشار "پرونده یک گروگانگیری"، 1998 "کارگاه سناریونویسی و فرهنگ جامع اصطلاحات آمریکای لاتین"، 1999 "سرزمین کودکان" و "برای آزادی" و در سال 2000 دو عنوان کتاب به نام "یاداشتها" و "خانه بزرگ" از او منتشر شد.
تا همین اواخر، مارکز با همسر، دو فرزند، عروس و نوه ششسالهاش در شهر نیومکزیکو زندگی میکردند، اما با وخامت اوضاع جسمانی و سرطان رو به پیشرفت، همچنین با احساس نزدیکی مرگ، به سرزمین خود بوگوتا رفت. از چندی پیش، عنوان بزرگترین مرد و مرد سال 1999 آمریکای لاتین رسماً به وی داده شد. در همین سال بود که متوجه شد سرطان غدد لنفاوی دارد و بدون لحظهای درنگ خود را گوشهنشین کرد. چنان انزوایی که شاید از زمانی که شاهکارش، «صدسال تنهایی» را در 1967 نوشته بود، تا به امروز از او دیده نشده است. تنها عادت بدش در این سالها مصرف پی در پی سیگار بود که آن را هم همسرش، مرسدس، تهیه میکرد. نویسنده به روزنامه کلمبیایی «ال تمپو» در معدود توضیحاتی که درباره بیماریاش داده، گفته است: «در حال حاضر روابطم را با دوستانم به حداقل رساندهام، تلفنم را قطع کردهام، همه سفرها و برنامهها و طرحهای جاری و آیندهام را لغو کرده ام… و تنها خودم را در نوشتن بدون وقفه هر روزهام جست وجو می کنم.»
گارسیا مارکز 75 ساله، مرتب برای شیمی درمانی میان یکی از بیمارستانهای لسآنجلس و خانهای که در مکزیکوسیتیی برای مداوا و نوشتنش تهیه کرده در رفت و آمد بود. و حالا بعد از سه سال پژوهش و نوشتن، کتابش را که بسیار منتظرش بودند با نام «زیستن برای باز گفتن» منتشر ساخته است. نخستین جلد خاطرات نویسنده، شرح تلخ و شیرین و گاه احساساتی سالهای ابتدایی مرد بسیار محبوب آمریکای لاتین است که معمولًا با لقبش، «گابو»، شناخته می شود. بسیاری از صفحات این کتاب بر روی «آراکاتاکا» و بر روی رازها و جادوهایی که از آنجا به داستانسرا الهام شده متمرکز است. شهری که در همه جا به سرزمین موز شهره است؛ اما با این وجود، هنوز در فلاکت و انزوا نگاه داشته شده است.
