اختصاصی کتابنیوز/ محمد حسنلو
همیشه وقتی که در کشورهای جهان سوم و حتی در حال توسعه از بیمار و بیمارستان صحبت به میان میآید، الگوی کاملی از نظام بهداشت و درمان کشورهای غربی به خصوص ایالات متحده ارایه میشود و در نتیجه دربارهی "افسانه"ی بیماریهای قابل علاج در غرب و لاجرم اعزام بیماران لاعلاج به کشورهای غربی صحبت میشود.
با این همه هیچگاه و هیچکس مثل "جاناتان کان" به نقاط ضعف و عدم کارآیی همین نظام به اصطلاح پیشرفته درمانی در ارایه خدمات به خود مردم کشورهای غربی اشاره نکرده است. همه و حداقل کسانی که در حوزه بهداشت و درمان کشورهای در حال توسعه فعالیت میکنند، وقتی از الگوهای پیشرفته نظام درمانی کشورهای غربی و به خصوص آمریکا یاد میکنند، در حقیقت از نیمهی پر و ناچیز لیوانی صحبت میکنند که بیش از حد با "تبلیغاتحرفهای" و به کمک متخصصان "مهاجر" همین کشورهای به اصطلاح عقب مانده، رنگ و لعاب داده شده است.
جاناتان کان، دبیر سرویس سابق روزنامه "نیو ریپابلیک" آمریکا در کتاب جدید خود تحت عنوان "بیمار" با بیان داستانهای ناگفتهای از بحران نظام بهداشت و درمان آمریکا و ذکر این نکته که مردم عادی هزینه این بحران را میپردازند، به خوبی ضعف و عدم کارآیی خدمات درمانی و حتی نژادپرستی در ارایه این خدمات در ایالات متحده را نشان میدهد. او داستانهای خود را به طور مستند و از طریق روایت پرونده اشخاصی مثل "سینتیا کلین" استاد 55 ساله دانشگاه کمبریج نقل میکند.
کلین در آخرین بعد از ظهر عمرش، وقتی دچار حمله قلبی میشود با شماره 911 تماس میگیرد و به تیم پزشکی اورژانس، بیمارستان "ابورن" ــ نزدیک خانه مسکونیاش ــ را برای مداوا پیشنهاد میکند؛ ولی تیم اورژانس اظهارات وی را غیر کارشناسی ارزیابی کرده و بعد از یک سفر چند ساعته بین دو تا سه بیمارستان محلی، به علت عدم وجود تخت خالی و ناتوانی پزشکان اورژانس به عملیات آنژیوگرافی(گشودن رگهای خونی از طریق لولهگذاری)، کلین میمیرد.
به گزارش کتابنیوز به نقل از نیویورکتایمز، در این کتاب، نویسنده با درج داستانهای واقعی از این دست، در حقیقت گوشهای از مشکلات ریشهای خدمات بهداشت و درمان ایالات متحده را روایت میکند.
بیمارانی که از مشکلات و اختلالات روانی رنج میبرند و در بیمارستانهای "سلول مانند" نظام درمانی امریکا به دیوانههای زنجیری تبدیل میشوند. بیمارانی که علاج بیماری آنها به هزینههای سرسامآور نیاز منتهی میشود.
"بیمار" روایت شنیدهها و دریافتها و گزارشات مستند نویسنده از درد دلهای بیماران نقاط مختلف ایالات متحده از شهر کوچکی مثل اوستین گرفته تا بیمارستانهای مجهز کالیفرنیاست.
با خواندن داستانهای مستند کان، عمدهترین نکتهای که برداشت میشود تراژدی غم انگیز نظام بهداشت و درمان آمریکا است. در این چرخه هر کس بر اساس نوع شغل و درآمد و حتی سطح زندگی از خدمات درمانی استفاده میکند و این در حالی است که شرکتهای بیمه در این کشور هزینهها را بر اساس درآمدهای قشر پردرآمد محاسبه میکنند.
در بیمارستان های بیماران روانی خبری از بیمه و تامین اجتماعی نیست و از سویی 80 درصد بیمارانی که در سال 2004 میلادی کارشان به اتاقهای اورژانس افتاده است با مشکلات بیمهای مواجه بودهاند.
موضوعات دست چین شده در کتاب "بیمار" اگرچه به طور کامل ریشههای فقر و بیماری در کشور آمریکا مثل "رژیمهای ضعیف غذایی" بین قشر کمدرآمد و "مصرف الکل و مواد مخدر" بین قشر پردرآمد را پوشش نمیدهد، ولی به خوبی سیستم کاری و مشاغل سخت را مورد انتقاد قرار داده است. کارگران وظیفه شناس سابق و معلولان کنونی که در اثر کار شدید، سلامتی خود را از دست میدهند، به سختی به زندگی عادی و سابق خود بازمیگردند و هیچ سازمان بیمهای حاضر به تامین زندگی آنها نخواهد بود.
نویسنده در این کتاب خلاصهای از تاریخچهی خدمات درمانی و مطالعات مقطعی در حوزه بهداشت و درمان را جمع آوری کرده و منحنی توسعه موسساتی مثل شرکت های خصوصی بیمه، کارفرماها و حتی بیمارستانهای وابسته به کلیسا را دنبال میکند تا ردپای این منحنیها را در عدم ارایه خدمات بهداشتی و فاصله واقعیت تا شرایط ترسیم شده در منحنیها را کشف کند. وی منحنیهای صعودی مربوط به توسعه خدمات و تجهیزات بهداشتی و درمانی را توهمی بیش نمیخواند و با بیان عدم تناسب بین "هزینههای درمانی" و پیشرفت تکنولوژی در خدمات درمانی، فاصله زیادی بین طراحی این خطوط و مرحله اجرایی آنها را روایت میکند.
نویسنده کتاب "بیمار" همچنین خواننده خود را از اهمالکاری سیاست مداران آمریکایی آگاه میسازد و مینویسد: سیاست بهداشت ملی که حدود یک قرن در سیاست آمریکا فریاد زده شده، عاملی سخیف در رسیدن رییسجمهورها به صندلی کاخ سفید بوده است. در سالهای 1930 "فرانکلین روزولت" رییسجمهور وقت، وقتی میخواست طرح ملی بیمه را در آمریکا اجرا کند، با مخالفت پشت پردهایها مواجه شد و مانند زمان ریاستجمهوری پدرش "تئودور روزولت" در سال 1912، طرح به اتحادیههای پزشکی کشور که تحت نظارت شرکتهای بیمهی خصوصی بودند؛ سپرده شد. بعد از آن کسانی مثل ترومن، نیکسون و در سال های اخیر کلینتون طرح جامع بیمه کارگران را ارائه کردند که به جای اجرا، بیشتر در مسیر هزینه تراشی افتاد و بعد از مدتی به بایگانی کاخ سفید سپرده شد.
نیویورکتایمز
