ای فرزند آدم...
در شگفتم چگونه تو با مردم انس میگیری و به دیگران دل میبندی در حالی که میدانی
تنها خواهی مرد.
و میدانی تنها در قبر خواهی خفت و تنها در پیشگاه من خواهی ایستاد و تنها حساب پس خواهی داد.
آیا اندیشیدهای چقدر تنها خواهی بود؟
ساعتی؟ ماهی؟ روزی؟ سالی؟ چندهزار سال؟ چند میلیون سال؟
با خودت فکر کن و بیاندیش،
هر قدر که قرار است پس از مرگ با من تنها باشی، در دنیا با من انس بگیر.
اگر لحظهای، لحظهای؛
و اگر همیشه، همیشه.
