دست­های آلوده[Les Mains sales]. نمایشنامه­ای در هفت مجلس، از ژان پل سارتر(1)(1905-1980)، نویسنده و فیلسوف معاصر فرانسوی، که نخستین بار در 1948 منتشر شد و در همان سال نیز به روی صحنه آمد. درون مایه­ی این نمایشنامه مبارزه­ی حزب کمونیست یکی از کشورهای فرضی اروپای مرکزی به نام ایلیری(2) با نازی­های آلمانی است. نمایش هنگامی آغاز می­شود که سپاهیان آلمان در حال عقب­نشینی و شکست نهایی هستند. هوگو(3)، جوانی بیست و سه ساله، از زندان آزاد می­شود و دوست سابق خود اولگا(4) را، که دختری مبارز و مانند خود او عضو حزب کمونیست است؛ باز می­یابد. هوگو، به دستور حزب، یکی از رهبران به نام هودرر(5) را، که خط مشی سیاسی­اش مبنی بر اتحاد با بورژوازی خطرناک تشخیص داده شده، کشته و به زندان افتاده بوده است، ولی حزب بعداً این خط مشی را عیناً پذیرفته است و هودرر از این پس یکی از قهرمانان به شمار می­آید. کمونیستها اکنون می­خواهند هوگو را از میان بردارند، ولی اولگا آنها را متقاعد می­کند که اندکی دیگر صبر کنند و ببینند آیا هوگو شایستگی بازگشت به حزب را دارد یا نه؛ و خودش پرس‌وجو از او را بر عهده می­گیرد. دنباله­ی نمایش «بازگشت به عقب» است و هوگو حوادث گذشته را برای اولگا شرح می­دهد. هوگو، که تشنه­ی دلاوری است و از اینکه او را فقط به کارهای روزنامه­نگاری گماشته­اند ناراضی است، از طرف رفقایش مأمور می­شود تا نقشه­ی قتل هودرر را اجرا کند. به عنوان منشی به هودرر معرفی می­شود ولی هوگو، که همیشه خود را تنها حس کرده و از اینکه به سبب اصل و نسب بورژوایی­اش هرگز نمی­تواند در چشم مبارزان پرورلتاریایی کاملاً به عنوان یکی از رفقای حزبی پذیرفته شود رنج برده است، پس از برخورد با هودرر و مشاهده­ی رفتار صمیمانه و بی ریای او حس می­کند که اراده­اش سست می­شود و بی آنکه بتواند برای کشتن او اقدامی بکند چند روز می­گذرد. ژسیکا که مجذوب هودررو شده است سعی می­کند که بفهمند آیا هوگو حقیقتاً قصد کشتن او را دارد یا نه. ولی هوگو روز به روز درمانده تر و سرگشته تر می­شود و می­کوشد تا هودرر را قانع کند که خط سیاسی دیگری در پیش گیرد. می­خواهد او را متقاعد کند که اتحاد با بورژوازی خیانت به آرمان انقلاب است. ولی هودرر برای هوگو ثابت می­کند که موضع خود او، بیش از آنکه مبتنی بر تمایل واقعی به کارایی سیاسی باشد، زاییده­ی منزه­طلبی انتزاعی و بی حاصل است. به عقیده­ی هودرر«همه­ی وسایل خوب است به شرط آنکه مؤثر واقع شود» و از اینکه «دستهایش را آلوده کند» باکی ندارد. او نجات انسانها را بر پاکی افکار ترجیح می­دهد. رفتار هوگو را ناشی ازمشکلات روحی یک نوجوان بورزوا می­داند که می­خواهد مرد شود و به مبارزه­ی رهایی بخش انقلابیان بپیوندد. هودرر برای توفیق نقشه­ی خود از هوگو یاری می­خواهد و هوگو نزدیک است که درخواست او را بپذیرد. ولی در این میان، ژسیکا با لوندی­هایش هودرر را می­فریبد و هوگو ناگهان سر می­رسد و آن دو را در  حال بوسیدن یکدیگر می­بیند. آن گاه جرئت می­یابد که ماشه­ی تپانچه را بچکاند و هودرر را از پا درآورد. اولگا پس از شنیدن ماجرا پیشنهاد می­کند که هوگو قتل هودرر را همچنان به انگیزه­ی حسادت عاشقانه قلمداد کند که چندان هم دور از واقعیت نیست، و آن گاه نمی­تواند دوباره به آغوش حزب بازگردد، و اولگا نیز حاضر است که در برابر رفقای خود از او ضمانت کند. ولی هوگو این پیشنهاد را نمی­پذیرد و تسلیم داوری مبارزان حزب می­شود و خود را «برگشت ناپذیر » معرفی می­کند- این نمایشنامه که گاهی به غلط ضد کمونیست قلمداد شده است به خصوص نشان دهنده­ی تضاد میان هوگو و هودرر است: آن نوجوانی است که عمل را اساساً وسیله­ای می­بیند تا موجودیت خود را در چشم خود موجه جلوه دهد، و این مبارزی حقیقی است که نخست کارایی سیاسی را مد نظر دارد و نمی­ترسد از اینکه دستهایش آلوده شود و به نتایج عمل بیش از پاکی و دلاوری توجه می­کند.

ابوالحسن نجفی. فرهنگ آثار. سروش.

1. Jean Paul Sartre

2. Illyrie

3. Hugo

4. Olga

5. Hoederer

6.Jessica