"عبدالحسین حائری" - کتاب شناس و فهرست نگار - نبود مجموعهای را دربارهی تاریخ علم در ایران یک فقدان بزرگ برای کشور خواند.
حائری در گفتگو با مهر، با بیان این مطلب گفت: «فکر میکنم مسئلهای که امروز در حوزه فهرستنویسی در تمام دنیا - به ویژه ایران - مهم است و در عین حال بسیار به آن کم توجهی میشود، کم اطلاعی متصدیان فهرستنویسی از تاریخ است؛ به طوری که هر وقت عنوان مولف یک اثر مشخص نباشد، دنبال شواهد و قرائن دربارهی صاحب اثر نمیروند و بعد اینها جمع میشود در کاری به نام فهرست نویسی که امروز داریم.»
این فهرست نگار که در اجلاس سه سال پیش ایفلا (فدراسیون بین المللی انجمنهای کتابداری جهان) نظریه "بازنویسی تاریخ علم اسلام و ایران از طریق بازشناسی متون کهن و بازنویسی فهرستهای نسخ خطی" را ارائه کرد و مورد استقبال نیز قرار گرفت، در ادامه گفت: «به عقیده من دنیا و به ویژه ما ایرانیان با نوعی بیتوجهی به اصل تاریخ علم مواجهایم. البته ما خودمان تاریخ علم نداریم و باید برای تولید آن بسیار تاریخ بخوانیم.»
وی افزود: «غربیها و دانشمندانی مانند ساتن، نالوینو و آلدومیدی تاریخ علم اسلامی را نوشتهاند که البته به عقیدهی من اینها تاریخ علم عرب است نه مسلمانها. نالوینو البته حرفهای مهمی میزند اما در جاهایی هم مثلا میگوید عربها هیچ تغییری در دستگاه نجوم بطلمیوسی ندادهاند و تنها بعضیها احتمال دادهاند حرکت مال زمین است نه خورشید؛ آیا این حرف جز به حرف ابوریحان بیرونی به حرف دیگری ناظر است؟»
این کتابشناس که بیش از 56 سال در کتابخانه مجلس آثار فراوانى از ناشناخته هاى میراث مکتوب ایران و اسلام را بازشناسى و در قالب چندین جلد از فهرستهاى نسخ خطى این کتابخانه معرفى کرده، اضافه کرد: «ما بسیاری دیگر مثل ابوریحان بیرونی داشتهایم که نظریات بسیار مهمی در زمینه علم گفتهاند اما همان طور که گفتم ما یک تاریخ منسجم از علم در ایران نداریم و فقدان این امر به شدت احساس میشود.»
