اختصاصیکتابنیوز/ info@ketabnews.com
یا مُقَلِّبَ القُلُوبِ وَالأبصار. یا مُدَبِّرَ اللَّیلِ وَالنَّهار. یا مُحَوِّلَ الحُولِ وَالأحوال. حَوِّلْ حالَنَا إلی أحسَنِ الحالْ... اینجا دو مطلب است که قرآن کریم به ما هشدار داد تا ما از این دو راه از فیض الهی برخوردار باشیم.
اگر کسی خواست راه خیر و سعادت را طی کند، فضل و فیضی نصیب او بشود، بیراهه نرود، راه دیگران را هم نبندد؛ هم راه خود را ببیند، هم چراغی برای راه دیگران باشد، دو راه دارد؛ یکی اینکه سعی و تلاش و کوشش بکند، آنچه را میداند، عمل بکند و آنچه را نمیداند، بپرسد. بین خود و بین خدای خود گناهی مرتکب نشود و آن را اصلاح کند. یکی هم فیضهای رایگان الهی است که نصیب افراد میشود. در اثر دعای پدر، دعای مادر، سوابق گذشته که این دومی ـ که لطف خاص خداست ـ نه مسبوق به علم انسان است، نه مسبوق به عمل انسان. "دولت آن است که بیخون دل آید به کنار" این فیض ابتدائی هست.

اما حال به چه کسی میدهند، به چه کسی نمیدهند، چقدر میدهند و... اینها برابر آن حکمتهای الهی است که در دعای نورانی امامسجاد(ع) هست یا مَنْ لاتُبَدِّلُ حِکمَتَهُ الوَسائِلْ(1). ای خدائی که تمام کارهایت روی حکمت است و با هیچ وسیلهای نمیشود جلوی حکمتت را گرفت!
منتها ما نمیدانیم آن دعای پدر، دعای مادر، دعای نیاکان، چه طور شد که یک فیضی نصیب انسان کرد؛ دعای معلّم، دعای یک انسان دل شکسته و... اینها روشن نیست. این همان دولتی است که بیخوندل آید به کنار! نوع دیگر آن است که انسان سعی و تلاش و کوشش میکند و از خدای سبحان تغییر حال میطلبد؛ که خدایا! این روشی که ما داریم، تا تحوّلی در درون ما پیدا نشود، این روش کارساز نیست. این لنگان، لنگان رفتن است. و کسی که مقصدش طولانی است؛ اینگونه به مقصد نمیرسد،
پای ما لنگ و منزل بس دراز
دست ما کوتاه و خرما بر نخیل
در راه میماند و میشود: ابنُ السَّبیل. ابنُ السَّبیل به گروهی میگویند که واماندهی در راهند. برای اینکه انسان از این ابنُ السّبیلی در بیاید، گفتند این دعای تحویل سال را بخوانید. همیشه هم میشود خواند، مربوط به تحویل سال و آن زمان خاص نیست. در تمام مدّت سال، انسان میتواند با خدای خود این زمزمه را داشته باشد. بگوید خدایا! تغییر و تحوّل به دست توست. اگر کسی بیراهه رفت، تو محوّلی، مقلّبی، مدبّری، تحویل و تحوّل میدهی، منتها وارونهاش می کنی! اگر کسی به راه بود، مشمول لطف تو بود، تو تحویل و تحوّل میدهی، این را سرجایش مینشانی، تثبیت میکنی، ظرفیّتدارش میکنی.