اکبر ایرانی، مدیر مرکز پژوهشی میراث مکتوب از قرار ندادن نسخ خطی در اختیار پژوهشگران و حبس این نسخ و متون کهن در کتابخانههای بزرگ کشور انتقاد کرد.
سردبیر و مدیر مسئول ماهنامه «گزارش میراث» در شماره 17 و 18 آن، در شانزدهمین بحث «آسیبشناسی تصحیح و چاپ متون» با عنوان «بُخل گنجُوری، نسخه بدل بیگناه و محقق گناهکار!» به انتقاد از حبس نسخ خطی توسط کتابخانههای بزرگ کشور پرداخته است.
ایرانی با اشاره به سختگیریهای کتابخانههای دارای نسخ خطی در ارائه این نسخ به پژوهشگران و قوانین دست و پا گیر موجود در دو کتابخانه قدیمی و مهم کشور نوشت: هر از گاهی مدیر جدید کتابخانهای میآید و قبلی میرود و کتاب و کتابخانه است که سر جایش میماند. بدنامی از آن کسی است که سنت غلط میگذارد و دیوار کج مینهد و نهال نارس میکارد. لذا ما این حرفها را میگوییم، باشد که گوش شنوایی.
ایرانی نوشت: «اینکه میگویند مرغ همسایه غاز است، بی حکمت نیست.» مقصودم این بود که نسخهای را از کتابخانهای برای تحقیق و تصحیح پژوهشگر جوانی تقاضا کردیم، پاسخ دادند: «نسخه نفیس است و....» معنایش این است که یا خودمان میخواهیم آن را «چاپ نفیس» کنیم یا اصلاً چاپ نمیکنیم تا نفیستر شود و زمان بیشتری بر آن بگذرد، لابد مثل فرش پاخورده شود نه دستخورده! بعدها متوجه شدیم همان نسخه را شخصی از کشور دیگر (نه چندان همسایه) فراچنگ آورده و قصدِ فَصدِ (رگزنی) آن را دارد نه نَسخِ آن را.
مدیر مرکز پژوهشی میراث مکتوب با اظهار تأسف از حرکت برخی کتابخانههای بزرگ کشور که نسخههای نفیس و منحصر به فرد را حفظ و نگهداری میکنند، نوشت: برخی کتابخانهها از امضای تفاهمنامه سرباز زدند و اذعان داشتند که خود قصد نشر نفایس خویش را دارند، لذا از دادن تصویر نسخههای درخواستی امتناع ورزیده و کماکان میورزند و البته تاکنون هیچ اثری را هم چاپ نکردهاند، هرچند با این کار بر قدمت و طبعاً قیمت اثر افزودهاند!
به گزارش فارس، وی ادامه داد: متأسفانه بُخل گنجُوری مدیران کتابخانهها و مکتبات که البته از دیرباز نُقل محافل و نقل در مراکز بوده و بیشتر علت حبس اثر هم بدین سبب بوده تا آن نسخه به دست «خودی» چاپ شود، لیکن امروز دامن پژوهشگران علاقهمند و شیدای تحقیق آثار فرهنگی را گرفته است.
ماهنامه «گزارش میراث»، نشریهای است در حوزه تصحیح انتقادی متون، نسخهشناسی و مباحث ایرانشناسی که شماره 17 و 18 آن به تازگی منتشر شده است.
