علیرضا بدیع

چون طفل که از خوردن داروست پریشان
با دوست پریشانم و بی‌دوست پریشان

ابرو به هم آورده و گیسو زده بر هم
چون ابر که بر گنبد مینوست پریشان

مجموعه‌ی ناچیز من آشفته‌ی او باد
آن کس که وجودم همه از اوست پریشان 

دست و دل من بر سر این سلسله لرزید
در جنگل گیسوی تو آهوست پریشان

آرامش دریای مرا ریخته بر هم
این زن که پری‌خوست... پری‌روست... پری‌شان... 

با حوصله‌ی تنگ و دل سنگ چه سازم؟
با دوست پریشانم و بی‌دوست پریشان