با انتشار کتاب "گویش مشکنان" به همت فرهنگستان زبان وادب فارسی، این گویش رو به زوال، در تاریخ ادبیات ایران زمین ماندگار شد. 

به گزارش کتاب‌نیوز، به گفته مدیر روابط عمومی فرهنگستان زبان وادب فارسی، این کتاب توسط جمال صدری در 224 صفحه نگاشته شده و در شمارگان یک هزار نسخه به چاپ رسیده است.
حسن قریبی افزود: گویش مشکنان یکی از گویش‌های مرکزی ایران و بازمانده گویش قدیم اصفهان و از خویشاوندان زبان پهلوی به شمار می آید و همانند بسیاری از گویش‌های ایرانی رو به زوال است.

وی خاطرنشان ساخت: علاوه بر تمامی عواملی که باعث از میان رفتن تدریجی گویش‌ها می‌شوند، در مورد گویش مشکنان عامل مهم دیگری نیز وجود دارد و آن دوزبانه بودن اهالی روستاست. حدود نیمی از مردم این روستا به فارسی امروز و نیم دیگر به گویش محلی سخن می‌گویند که این آمیزش به سود زبان فارسی تمام شده، گویش محلی را به گفت‌وگوی خانوادگی در محدوده خانه تقلیل داده‌است.

این گویش هم‌اکنون با گویش شهرک‌ها و روستاهای باختر مشکنان، مانند «جزه، کوهپایه، زفره» و مناطق جنوب و جنوب باختری مانند «مشکنان سفلی، کفران و...» همانند است و همچنین با گویش مناطق شمال و شمال غربی اصفهان مانند «گزی، میمه‌ای و خوانساری» تفاوت چندانی ندارد و با گویش یهودیان اصفهان یکسان است.

مُشْکِنان روستایی است کهن، در 90 کیلومتری شرق اصفهان که بر سر راه اصفهان به نایین و یزد قرار دارد و جمعیت کنونی روستا آن کمتر از هزار نفر است.