کتاب فارسی باستان به خط میخی، سرلیک و فارسی در تاجیکستان منتشر شد.

کتاب فارسی باستان که شامل آواشناسی، گرامر، آوانوشت، کتیبه های میخی و واژه نامه های فارسی باستان است با سه رسم الخط میخی ، سرلیک و فارسی در تاجیکستان منتشر شد. 

به گزارش کتاب‌نیوز، این کتاب با همکاری رایزنی فرهنگی، پژوهشگاه سفارت جمهوری اسلامی ایران، انستیتو زبان و ادبیات رودکی و نیز آکادمی علوم جمهوری تاجیکستان سال گذشته در چاپخانه پیوند سفارت ایران برای نخستین بار منتشر شد و چاپ دوم آن امسال با اصلاحات و رفع نواقص توسط پژوهشگاه فرهنگ فارسی ،تاجیکی سفارت ایران در این چاپخانه تجدیدچاپ شد.
این کتاب در قالب 220 صفحه به خط سرلیک و نمونه هایی از خط میخی (فارسی باستان) و مقدمه 20 صفحه ای با رسم الخط فارسی تجدیدچاپ شده است.

در این کتاب به خاستگاه و تاریخچه زبان و خط فارسی باستان بویژه خط میخی و اوستایی از زمان مادها و هخامنشیان و قلمرو زبان فارسی در دوران باستان و بعد از آن با استفاده از منابع تاریخی پرداخته شده است.

"داد خدا سیم الدین اف" مولف این کتاب در پیشگفتار آن با اشاره به این که کتاب خود را به محققان، دانش پژوهان، ایرانشناسان و کسانی که درباره زبان تاریخی و باستانی فارسی پژوهش می کنند، تقدیم می کند نوشته است: این کتاب به شرح و توصیف یکی از زبان های آریایی و یا ایرانی غربی که زمان طولانی در مقام زبان رسمی تمدن هخامنشیان قرار داشت، پرداخته است.

در این کتاب همچنین به ترجمه و تشریح کتیبه ها، خط و الفبا، تلفظ های آوایی، گرامر، شرح واژه و اصطلاحات و دیگر موضوعات مربوط به زبان فارسی باستان نیز اشاره شده است. نویسنده کتاب فارسی باستان در مقدمه کتاب خود نوشته است: زبان های ایرانی در اصطلاح علمی آن شامل یک خانواده بزرگ زبان ها و لهجه های دوران باستان و معاصر می باشد.

مولف این کتاب می افزاید: همه زبان های ایران باستان نخست از یک زبان مشترک آریایی و یا ایرانی باستان سرچشمه گرفته اند.

وی یادآور شده است که اصطلاح ایرانی صفت منسوب به نام سرزمین ایران است که در فارسی میانه به گونه (eran) و هم به معنای ایران و سرزمین آریائیان بکار رفته است. زبان های ایرانی میانه شامل دو گروه می باشند یکی زبانهای ایرانی غربی (فارسی میانه و پارتی) و زبان های ایرانی شرقی که آثار فارسی میانه در دو نوع الفبا، یکی رسم الخط پهلوی و دیگری مانوی تالیف شده است.

کهن‌ترین نمونه آثار از فارسی میانه کتیبه های دوره ساسانی خوانده می‌شود. در کتاب فارسی باستان که در 500 نسخه و قطع رقعی منتشر شده به الفبای اوستایی در زمان ساسانیان براساس رسم الخط پهلوی نیز اشاره شده است.