امیرحسین فردی معتقد است: دههی 80، دههی ادبیات دفاع مقدس است.
این نویسنده پیشکسوت در گفتوگو با ایسنا، در ارزیابی داستاننویسی در دههی 80 عنوان کرد: «من در این فضایی که هستم، میتوانم صحبت کنم و دربارهی چیزی که در فضای آن نیستم، نمیتوانم حرفی بزنم. آنچه من دریافت کردهام، این است که در دههی 80، نوع ادبیاتی که ما به آن ادبیات متعهد میگوییم، جایگاه خیلی خوبی در بین مخاطبان ادبیات داستانی دارد و برخلاف دهههای 60 و 70، در دههی 80، گامهای خیلی مؤثری در ادبیات داستانی دفاع مقدس برداشته شده است.»
او در ادامه تصریح کرد: «ادبیات داستانی متعهد، مخاطبان زیادی به دست آورده و نشانهی آن هم تیراژ بالای این نوع ادبیات است که متکی بر تعهد اجتماعی و آرمانگرایی انقلابی است. من نسبت به آیندهی این نوع ادبیات خیلی خوشبینام.»
نویسندهی رمان «اسماعیل» این اتفاق را اتفاقی گذرا ندانست و افزود: «روند ادبیات داستانی ایران چند سالی از آن فضای طبیعی خودش خارج شد و به یک فرمگراییهای افراطی و نوعی ادبیات گلخانهیی و محفلی روی آورد، که این امر تحت تأثیر ترجمهها و نقدهای فکری خارج از مرزها صورت گرفت و رفتهرفته ادبیات داستانی تهی شد و جایگاه اجتماعی خود را از دست داد.»
فردی ادبیات را در کشوری مانند ایران، قطعا ادبیات آرمانگرایانه و متعهد دانست و تصریح کرد: «ادبیات باید متعهد باشد تا مردم احساس کنند آنچه را که میخوانند، از دنیای ذهنیت و هویت آنهاست و با آن ارتباط برقرار کنند، تا از آن استقبال کنند. از این منظر، عرض میکنم ادبیات ما در فضای طبیعی خودش قرار میگیرد، یا دستکم، به این طرف سوق پیدا میکند.»
این داستاننویس متذکر شد: «قطعا ادبیات داستانی متعهد به جریان ادبیات داستانی ما کمک میکند و خیلی از نویسندگان میخواهند اینگونه بنویسند و اینگونه فکر کنند و مخاطبانی هستند که اینگونه فکر کنند؛ همچنین مخاطبانی هستند که میخواهند این نوع آثار را بخوانند.»
دبیر جایزهی ادبی شهید حبیب غنیپور از ادبیات داستانی دههی 80 به عنوان ادبیات دفاع مقدس یاد کرد و گفت: آثار خوبی در این زمینه ارائه شده و امیدوارکننده است.
فردی در پایان خاطرنشان کرد: «خیلی با فضای داستان فرمگرا ارتباط نمیگیرم؛ در عین حال، نمیتوانم آیندهی روشنی برای اینگونه آثار پیشبینی کنم. تیراژ این آثار محدود است و دامنهشان کمتأثیر خواهد بود. از سویی، خودم به عنوان یک مخاطب، علاقهمند نیستم این آثار را بخوانم که تنکمایه و بیشتر بازی با فرمهاست، و به یک تفریح میماند؛ تا خلق یک اثر هنری.»
