کاظم بهمنی

خنده‌ات طـرح لـطیـفیست که دیدن دارد                        
نـاز مـعـشوق دل آزار خـریـدن دارد

فــارغ از گله و گـرگ است شبانی عـاشق
چـشـم سبز تـو چه دشتیست! دویدن دارد

شاخه‌ای از سر دیـوار بـه بـیرون جسته
بوسه‌ات میوه‌ی سرخیست که چیدن دارد

عـشق بـودی وَ بـه اندیـشـه سرایت کردی
قـلـب بــا دیدن تــو شور تـپـیـدن دارد

وصل تـو خواب و خیال است ولی بـاور کن
عـاشقی بـی سـر و پـا عـزم رسیدن دارد

عـمـق تو دره‌ی ژرفـیـست مرا می‌خواند
کـسی از بـیـن خودم قصد پـریدن دارد

اول قصه‌ی هر عشق کمی تـکراریست
آخر قـصه‌ی فـرهاد شـنیدن دارد...