کتابخانه سی.دی بریتانیا مجموعه نفیس و جالبی از صداهای تعدادی از نویسندگان مطرح قرن بیستم را منتشر میکند.
به گزارش ایبنا، به نقل از گاردین، در این مجموعه، از صدای «اسکات فیتز جرالد» که در حال از برخواندن قطعهای از اتللو است تا «تنسی ویلیامز» که منتقدان را به باد انتقاد گرفته و «ریموند چندلر» که در حال مصاحبه با «یان فلمینگ» از روشهای نوشتنش میگوید، وجود دارد.
کتابخانه سی.دی بریتانیا یک گنجینه ادبی است. در این کتابخانه نوارهای موجود از صدای 30 نویسنده انگلیسی و 27 نویسنده آمریکایی گردآوردی شده است.
تنها نوار موجود از صدای «ویرجینیا وولف» و همچنین یک نوار نادر از صدای «آرتور کانن دویل» که درباره اهمیت روح و اظهار ارواح و تلهپاتی صحبت میکند، نیز در این مجموعه دیده میشود. نوار نادری هم از گرترود استاین در این مجموعه وجود دارد. وی در این نوار درباره اینکه چگونه مینویسد، صحبت کرده است.
«ریچارد فیرمن» از مدیران آرشیو صدای این کتابخانه میگوید: «ما در یک گنجینه واقعی را گشودهایم.» او میافزاید: «یکی از دلایلی که دوست داریم به این سی.دی ها گوش بدهیم این است که ما کتابهای آنها را خواندهایم و احساس میکنیم آنها را می شناسیم؛ اما وقتی صدایشان را می شنویم این احساس به ما دست میدهد که در برابر آنها نشستهایم و داریم با آنها گفت و گو میکنیم.»
اگر شما با ولادیمیر ناباکوف ملاقات کرده بودید این یک تجربه گرانقدر بود. چون نویسنده «لولیتا» به سوالها چنان پاسخ میدهد که انگار یک هنرمند دارد شعری را زمزمه میکند. او در پاسخ به این سوال که « نوشتن عملی خوشایند است یا کاری شاق؟» میگوید: «وقتی دارم کتاب را در ذهنم می نویسم، خوشایند است و زجرآور. یک رنج جگرخراش وقتی است که در حال بررسی ابزار کار و گشت و گذار در درون خود هستم؛ مدادی که نیاز به تیز شدن دارد، واژه ای که همیشه اشتباه هجی میکنم و همیشه لازم است بروم و ببینم درستش چیست.»
تنسی ویلیامز، از سوی دیگر، همان صدایی را دارد که احتمالا شما انتظارش را دارید، یک لهجه فوقالعاده گرم جنوبی. در نسخه سال 1959 بی.بی.سی او می گوید مردم از او سوء استفاده کردهاند. «من آدمی فوقالعاده انعطاف پذیرم. تقریبا هر کسی میتواند مرا روی انگشتش بچرخاند و من روی انگشتهای بسیاری چرخیدهام.»
او میگوید انتقاد می تواند یک نمایش را بکشد. «این یک تجربه بسیار تحقیرآمیز است و یک تجربه غیرمنصفانه، زیرا اگر بگوییم برای یک نمایش دو، سه سال کار میشود، برای نمایشی مثل اورفه شاید باید 17 سال نیرو گذاشت و این منصفانه نیست که با چند ساعت بتوان درباره آن واکنش نشان داد و قضاوت کرد.»
یکی دیگر از نوارهای بسیار جالب اما تاثربرانگیز، صدای «جو اورتون»، یک هفته پیش از کشته شدن به دست هوادارش «کنت هالیول» است. او در این نوار شرح می دهد که تاکنون خیلی از او سواستفاده کردهاند؛ اما از این پس میخواهد پولهایش را جمع کند: «برای این که من همیشه جوان نخواهم بود، نمیخواهم هیچ کار بزرگی با آن بکنم، برای این که اصلا هیچ چیز خاصی وجود ندارد که بخواهم انجام بدهم، اما دوست دارم مقداری پول کنار بگذارم تا وقتی نوشتن را کنار گذاشتم بتوانم با آن یک جایی بروم یا کار دیگری بکنم.»
او می افزاید: «من فقط یک عالم الهام دارم. فکر می کنم هر نمایشنامهنویسی همین طور است. مثل یک بوکسور، زندگی یک نمایشنامهنویس حرفهای واقعا خوب، کاملا کوتاه است. دوره کاری یک بوکسور 10 سال است و بعد از آن آنها شروع می کنند به کلافه شدن، که فکر میکنم نمایشنامهنویسها هم همینطور می شوند. دوره کاری شکسپیر واقعا کوتاه بود... احتمالا 15 سال. و او بدترین کارهایش را در همان سالهای اولیه شروع کارش نوشت. امیدوارم هرگز به بدی آن کارهای اولیه شکسپیر ننویسم.»
و اما یکی از بامزهترین مصاحبهها مربوط به «پی.جی.وودهاوس» در گفتوگو با «آلیستر کوک» در سال 1963 است. آنها بذله گویانه درباره این تئوری که اتوماسیون چنان پیش می رود که مردم را تا سال 2000 از کار بی کار می کند، حرف میزنند و ایده میدهند که لازم است هر خانواده متوسطی چهار نفر را به عنوان خدمتکاراستخدام کنند تا مردم بیکار نمانند.
پرت و پلاترین مصاحبه هم مربوط به گفت و گوی ریموند چندلر با دوستش یان فلمینگ است؛ زیرا او در هنگام این گفت و گو به دلیل مصرف الکل، حالت متعادلی نداشت.
ویرجینیا وولف هم در نواری متعلق به سال 1937 میگوید: «شاید یک دلیل این که امروز ما شاعر، رمان نویس یا منتقد ادبی بزرگی نداریم این باشد که به واژهها اجازه نمیدهیم آزادی خودشان را داشته باشند. ما آنها را در یک معنی میگنجانیم. معنی مفیدشان. معنی ای که به ما امکان میدهد با آن قطار بگیریم، معنیای که به ما امکان می دهد تا با آن امتحان بدهیم.»
ربکا وست هم در نواری که از سال 1958 به جا مانده می گوید: من زندگی بسیار یاسآوری داشتم، اما احساس می کنم اینها به زحمتهایش می ارزد... فکر می کنم زندگی واقعی است و شاید احتمالا با نگاه تاریخی وحشتناک هم باشد، اما در هرحال یک جورهایی خوشایند است.
این آخرین مجموعه از نوارهای کتابخانه سی.دی بریتانیاست و فیرمن می گوید این ها تاکنون در آرشیو موجود بودند و کسی تصور نمی کرد بتواند صدای دی.اچ لارنس، جان گلسوورتی و جورج اورول را بشنود.
قیمت هر یک از سی.دی های این مجموعه که روز گذشته از سوی کتابخانه بریتانیا در اختیار عموم گذاشته شد، 95/19 پوند است.
