"موگه رازانی" به همراه آثاری از "کریستوفر فرانک" و "آگوتا کریستوف"، خاطرات "ایتالو کالوینو" را ترجمه کرد.

"راه سن جیوانی" نوشته‌ی ایتالو کالوینو، خاطرات این نویسنده‌ی ایتالیایی از دوران کودکی است. سن جیوانی درواقع راهی است که این نویسنده هر روز از طریق آن از خانه‌ی پدری به مزرعه می‌رفته است. در این اثر، کالوینو در بخش‌هایی بر مبنای خاطراتش به بازنگری فیلم‌هایی که در دوران کودکی در سینما دیده، پرداخته و آن‌ها را بررسی کرده است.

رازانی که این اثر را از فرانسوی به فارسی برگردانده، مشغول بازنگری نهایی آن است.

همچنین "رؤیای میمون دیوانه" اثر کریستوفر فرانک، اثر دیگری است که این مترجم آن را ترجمه کرده و برای دریافت مجوز نشر ارایه شده است. او همچنین رمان سه‌گانه‌ای را از آگوتا کریستوف ترجمه کرده، که جلد اول آن با عنوان «دفتر بزرگ» برای کسب مجوز از سوی نشر نادر ارایه شده و به گفته‌ی او، با اصلاحات زیادی مواجه شده است.

رازانی در این‌باره به ایسنا گفت: «با اعمال همه‌ی اصلاحات، به اثر لطمه زیادی خواهد خورد؛ بنابراین گمان نمی‌کنم آن را با این وضعیت منتشر کنم. «دلیل» و «دروغ بزرگ» دیگر مجلدها‌ی این مجموعه هستند، که ترجمه‌ی آن‌ها نیز به پایان رسیده است.»

موگه رازانی فارغ‌التحصیل رشته‌ی زبان و ادبیات فرانسه است و تاکنون آثاری چون: مجموعه‌ی داستان «کمدی‌های کیهانی» ایتالو کالوینو، «خاطرات گل سرخ»، زندگی‌نامه‌ی آنتوان دوسنت اگزوپری به قلم همسرش کنسوئلو، رمان «پدربزرگ پیکاسو» اثر مارینا پیکاسو، «بهت و لرز» و «مرکور» از آمیلی نوتومب و «هرمان هسه‌ی افسونگر» اثر میشل سنس و ژاکلین سنس را به فارسی برگردانده است.

بچه‌هایی كه بر اثر آسیب‌های اجتماعی و پیشینه مسائل خانوادگی‌شان، انواع مشكلات اخلاقی را داشتند... در حقیقت روزنوشت‌های ماكارنكو از این تجربه واقعی و اصیل است... چه کسی می‌توانست تا این اندازه به شكلی غیرقابل‌تصور، صدها کودک را که زندگی با چنین وضع قساوت‌بار و تحقیرآمیزی مچاله‌شان کرده بود تغییر دهد؟... خودش در جایی از حامله شدن یكی از دختران در همان دوران گزارش می‌دهد ...
ابتدا به‌صورت سناریو نوشته شد؛ فیلم شد و بعد تصمیم گرفتم رمان را بنویسم... بعد از کودتای ۱۹۸۰ در ترکیه چهار سال از زندگی‌ام را در زندان گذرانده بودم، لذا با طرز برخورد حکومت‌های نظامی با دموکراسی آشنایی نزدیک داشتم... من مدت‌هاست که به دنیا از دریچه دولت‌ها نمی‌نگرم... هیچ نمونه‌ای از خوشبختی و سعادت انسان‌ها در سیستم‌های سوسیالیستی و چپ‌گرا حتی در اوج قدرتشان سراغ ندارم ...
زمان بازدهی حوزه آموزش طولانی است و به‌همین‌خاطر ایده نوسازی از بالا با اعمال زور را مطرح می‌کردند... اگر ما ملتی داشته باشیم که جاهل باشد، آن‌گاه استبداد بر او تداوم پیدا می‌کند... آنهایی که می‎فرستیم خارج تحصیل می‌کنند و برمی‎گردند، حتی اگر ترقی‎خواه، مشروطه‎خواه و آزادی‎طلب باشند، وقتی با وضعیتی روبه‌رو می‎شوند که نمی‎توانند در آن کاری کنند، ناامید می‎شوند... سعی می‌کند رضاشاه، استبداد و سلطنت را بلاموضوع کند. ...
زن در تاریخ انگلستان مطلقا بی‌اهمیت است... در قصه ها عنان زندگی شاهان و فاتحان به دست اوست ولی در واقعیت برده مردان است...زنها باید به چیزهای دیگری به جز آنچه فکر می‌کردند فکر می‌کردند! ... این را بنویس! به آن فکر کن!... تصور کنید شکسپیر خواهری داشت که در نبوغ با او برابری می‌کرد. ولی افسوس که دخترک را هرگز به مدرسه نفرستادند، هیچ وقت نتوانست دستور زبان و منطق یاد بگیرد، پیش از پایان نوجوانی به اجبار ازدواج کرد و سرانجام پس از فرار از منزل جوانمرگ شد. ...
ماگدا آلمانی است و حاصل تجاوز یک افسر روس به مادرش... آیا می‌توان بخش انسانی دیکتاتورها را از اعمال ضد بشری‌شان جدا کرد... هرگز احساس ندامت از اعمالی که در دستگاه هیتلری مرتکب شده بود نداشت... گوبلز می‌خواست نویسنده شود، هیتلر زمانی سعی داشت معمار شود، چرچیل آرزوی هنرمندی در سر داشت، استالین به شاعر شدن فکر می‌کرد و هیملر به کشاورزی علاقه‌مند بود. ...