رمان «سه‌خواهر، سه‌ملکه» نوشته فیلیپا گریگوری با ترجمه علی‌اکبر عبدالرشیدی توسط نشر گویا منتشر شد.

به گزارش مهر، فیلیپا گریگوری نویسنده این‌کتاب متولد سال ۱۹۵۴ در نایروبی کنیا است و «سه‌خواهر، سه‌ملکه»‌ را در ۶۵ سالگی منتشر کرد. او را تاریخ‌دانی قصه‌نویس و یا قصه‌نویسی که قصه‌هایش رنگ و بوی تاریخ دارند، می‌دانند. او ابتدا در رشته ادبیات انگلیسی و سپس در رشته تاریخ از دانشگاه ساسکس انگلستان فارغ‌التحصیل شد. تمام رمان‌هایش هم درباره تاریخ انگلستان و سرنوشت زنان تاریخی این‌کشور هستند.

کتاب پیش‌رو بهترین اثر گریگوری شناخته می‌شود که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد و درباره جوانی و سرنوشت سه خواهر است که در قرن شانزدهم، به‌ترتیب در اسکاتلند، فرانسه و انگلستان ملکه شدند. این‌سه، از بستگان هنری هشتم، شاه مشهور و جنجالی انگلستان بودند. این‌کتاب در سال اول انتشار، پرفروش‌ترین کتاب در انگلستان شد و نویسنده‌اش را هم تبدیل به یکی از بهترین رمان‌نویسان انگلیسی کرد. داستان اصلی این‌رمان درباره زندگی مارگارت تودور خواهر هنری هشتم، یکی از ناشناخته‌ترین و در عین‌حال تاثیرگذارترین شخصیت‌های تاریخ انگلستان، اسکاتلند و اروپاست.

«انگلستان، لندن، قلعه باینارد نوامبر ۱۵۰۱»، «انگلستان،‌ قصر ریچموند ژانویه ۱۵۰۲»، «انگلستان، قصر گرینویچ بهار ۱۵۰۲»، «انگلستان، قصر ویندزور تابستان ۱۵۰۲»، «انگلستان، لندن، کلیسای وستمینستر فوریه ۱۵۰۳»، «انگلستان، لندن، قصر دورهام مارس ۱۵۰۳»، «انگلستان، لندن، قصر اسقف سالیزبوری ژوئن ۱۵۰۳»، «انگلستان، قصر ریچموند ژوئن ۱۵۰۳»، «انگلستان، در مسیر ریچموند به کالیوستون ژوئن ۱۵۰۳»، «انگلستان،‌ در مسیر حرکت از یورک تا ادینبورگ ژوئیه ۱۵۰۳»، «اسکاتلند،‌ ادینبورگ، قصر هالیرود هاوس اوت ۱۵۰۳»، «اسکاتلند، در راه پاییز ۱۵۰۳»، «اسکاتلند، قلعه استیرلینگ پاییز ۱۵۰۳»، «اسکاتلند،‌ قصر ادینبورگ زمستان ۱۵۰۳»، «اسکاتلند، قصر ادینبورگ بهار ۱۵۰۴»، «اسکاتلند، ادینبورگ، قصر هولیرود هاوس بهار ۱۵۰۶»، «اسکاتلند، ادینبورگ، قصر هولیرود هاوس مارس ۱۵۰۷»،‌ «اسکاتلند، ادینبورگ، قصر هولیرود هاوس کریسمس ۱۵۰۷»، «اسکاتلند، قصر استیرلینگ بهار ۱۵۰۸»، «اسکاتلند، ادینبورگ، قصر هولیرود هاوس بهار ۱۵۰۸»، «اسکاتلند، ادینبورگ، قصر هولیرود هاوس ژوئیه ۱۵۰۸»، «اسکاتلند، قلعه استرلینگ ایستر ۱۵۰۹»، «اسکاتلند، قلعه استیرلینگ تابستان ۱۵۰۹»، «اسکاتلند، ادینبورگ، قصر هولیرود هاوس پاییز ۱۵۰۹»، «اسکاتلند، ادینبورگ، قصر هولیرود هاوس کریسمس ۱۵۰۹»، «اسکاتلند، ادینبورگ، قصر هولیرود هاوس بهار ۱۵۰۱»، «اسکاتلند، قصر لینلیثگو تابستان ۱۵۱۰»، «اسکاتلند، قصر ادینبورگ تابستان ۱۵۱۰»، «اسکاتلند، ادینبورگ، قصر هولیرود هاوس بهار ۱۵۱۱»، «اسکاتلند، قصر لینلیثکو بهار ۱۵۱۲»، «اسکاتلند، ادینبورگ، قصر هولیرود هاوس پاییز ۱۵۱۲»، «اسکاتلند، قصر استیرلینگ بهار ۱۵۱۳»، «اسکاتلند، ادینبورگ قصر هولیرود هاوس تابستان ۱۵۱۳»، «اسکاتلند، قصر لینلیثگو تابستان ۱۵۱۳»، «اسکاتلند، قصر لینلیثگو اوت ۱۵۱۳»، «اسکاتلند، قصر استیرلینگ سپتامبر ۱۵۱۳»، «اسکاتلند، قصر استیرلینگ کریسمس ۱۵۱۳»، «اسکاتلند، قصر استیرلینگ بهار ۱۵۱۴»، «اسکاتلند، پرث، قصر مثون ژوئن ۱۵۱۴» و ... عناوین تعدادی از بخش‌های ابتدا تا میانه کتاب هستند. داستان کتاب با بخش «اسکاتلند، قص لینلیثگو تابستان ۱۵۳۳» تمام می‌شود.

مارگارت تودور، متولد سال ۱۴۸۹ و دومین فرزند ازدواج رسمی و برنامه‌ریزی‌شده هنری تودور و الیزابت یورک از خانواده سلطنتی بود. مارگارت و برادرش، هر دو خودبزرگ‌بین و دارای احساس ناامنی بودند. فیلیپا گریگوری می‌گوید داستان زندگی مارگارت را در قالب یک افسانه تخیلی نوشته و قصه‌اش را از زبان اول‌شخص بیان کرده است. او در تلاش بوده توضیحات روانشناسی از درون و شخصیت مارگارت ارائه کند و تجربه‌های درونی او از ۳ ازدواجش را تشریح کند. چون تا پیش از این‌کتاب، فقط به شخصیت بیرونی مارگارت پرداخته شده بود. البته برخی بخش‌های داستان، کاملا واقعی و منطبق با تاریخ هستند.

در قسمتی از این‌کتاب می‌خوانیم:

خیلی عصبانی هستم. احساس می‌کنم به من توهین شده است. راستش خیلی هم ترسیده‌ام. پی اسقف گوین داگلاس، لرد جان دورتموند و آرچیبالد می‌فرستم. به اتاق خصوصی من می‌آیند. بانوان را مرخص می‌کنم که بتوانیم در کنار هم آهسته صحبت کنیم.
به گوین اعتراف می‌کنم:
_ به‌نظرم، نباید اصرار کنیم که شما اسقف باشید. همچنین نباید دانکلد را به شما بدهیم.
_ من که بهترین گزینه برای این‌مقام‌ها هستم.
_ ممکن است باشید. اما پارلمان خوشش نمی‌آید دورتموندها و داگلاس همه‌چیز را تصاحب کنند.
لرد دورتموند دستش را روی شانه شوهر من می‌گذارد و می‌گوید:
_ غیرمنطقی نیست. ما حاکمان طبیعی این منطقه هستیم.
گوین با این امید که چیز دیگری هم به چنگ آورد اضافه می‌کند:
_ ما که همه‌چیز را تصاحب نکرده‌ایم.
آرچیبالد سر تکان می‌دهد:
_ شما ملکه نایب‌السلطنه‌اید؛ حق دارید مقامات کلیسا را منصوب کنید. دیگران نباید به شما دستور بدهند. البته به خانواده من هم توجه دارید. کس دیگری توجه را داشته؟ کس دیگری از شما حمایت کرده است؟
شهامت پیدا کردم و رو در روی جان دورتموند ایستادم. زیر نگاه تندش لرزه بر اندامم افتاد:
شما نباید لیون هرالد را کتک می‌زدید. متاسفم لرد. دوک می‌گوید شما باید بابت آن کار پاسخ بدهید. من که نمی‌توانستم جوابی بدهم.

این‌کتاب با ۷۲۶ صفحه، شمارگان ۵۰۰ نسخه و قیمت ۱۱۰ هزار تومان منتشر شده است.

روایتگر داستان رویارویی نهایی پرچمداران سیاست عصر پسا مشروطه با باقی‌مانده جنبش تئاترکراتیک قوام یافته‌ در آن عصر است... سارنگ، حین شنیدن قیژوقیژ تختخواب اتاق کناری‌اش، شاهد رژه پیروزمندانه پوسترها و پلاکاردهای رقاصه‌های معروفی چون «رومبا» و «تامارا» برسردر تماشاخانه‌های لاله‌زار است؛ لحظات بهت‌آور و غم‌باری که طی آن می‌شود حتی، پیش درآمد ماهور حضرت اجل به سفارش مرکز حفظ موسیقی سنتی ایران را هم شنید ...
کتابخانه شخصی قزوینی، از نخستین گنجینه‌های نفیس آثار ایران‌شناسی در کشور به شمار می‌رود که از تمام مراکزی که قزوینی به آنها دسترسی داشته فراهم آمده است... برای اوراق، یادداشت‌ها، کاغذها و حتی کارت‌پستال‌های برجای‌مانده در کتابخانه خصوصی یکی از اسلام‌شناسان بنام اروپایی و از هم‌عصران قزوینی، سایتی طراحی شده که تصویر تک‌تک صفحات و مدارک و اسناد مربوط به او، در آن عرضه شده است. نمی‌دانم در ذهن ما چه می‌گذرد؟ ...
داستان پنج زن است: دو خواهر و سه غریبه. زنی بی‌خانمان، مسئول پذیرش هتل، منتقد هتل، روح خدمتکار هتل و خواهر روح... زندگی را جشن بگیریم، خوب زندگی کنیم؛ زندگی کوتاه و سریع است، زود به آخر می‌رسد... بدون روح، جسم نمی‌خواهد کاری به چیزی داشته باشد، فقط می‌خواهد در تابوت خود بخوابد... زبان زنده است: ما کلماتی هستیم که به‌کار می‌بریم... آخرین نبرد برای زندگی، تا آخرین نفس پرواز کردن، رفتن تا مردن. ...
نخستین ژاپنی برنده نوبل ادبیات... کاراکترها دیواری اطراف خود کشیده‌اند و در انزوا با مرگ دست و پنجه نرم می‌کنند... چندین نامه‌ عاشقانه با هم رد و بدل و برای آینده خود برنامه‌ریزی کردند... یک ماه پس از نامزدی،‌ هاتسویو برای او نوشت که دیگر هرگز نمی‌تواند او را ببیند... در سائیهوجی، معبدی که‌ هاتسویو در آن زندگی می‌کرد، یک راهب به او تجاوز کرده است ...
قاعده‌ این‌ بود که فقط می‌توانستی آثار هم‌شاگردی‌های خودت را بخری... برای ایجاد خلاقیت‌؛ مهارت‌ در فوتبال‌، یا‌ راندرز اهمیتی‌ نداشت، بلکه نقاشی، مجسمه سازی، نوشتن‌ شعر مهم‌ بود... همان طوری از ما می‌ترسید که کسی ممکن است از عنکبوت بترسد... عشاق پیشنهاد «تأخیر»شان را ارائه می‌کنند، تا پیش از اهدای نهایی‌شان چند سال به‌شان مهلت داده شود... ما آثارتان را می‌بردیم چون روح‌تان را آشکار می‌کرد ...