النور کاتن نویسنده 27 ساله نیوزلندی با رمان «ستارگان» جایزه ادبی بوکر امسال را برد و شگفتی‌ساز شد.

به گزارش خبرآنلاین، داستان رمان النور کاتن با عنوان «ستارگان» (The Luminaries) در نیوزلند در دوران هجوم طلا می‌گذرد. بسیاری که از رمان اول کاتن به نام «تمرین» خوش‌شان آمده، از این کتاب 832 صفحه‌ای هم تعریف کردند.

این نویسنده جوان در رقابت با بزرگانی مثل کولم تویبین کارکشته پیروز شد که با رمان بسیار کوتاه «انجیل به روایت مریم» نامزد شده بود. تویبین تا حالا دو بار نامزد بوکر شد بود و با رمان «بروکلین» برنده جایزه کوستاه شده است.

النور کاتن در حالی برنده جایزه 50 هزار پوندی بوکر شد که اهدای جایزه امسال مصادف با 45 سالگی جایزه بوکر است.

جیم کریس که طرفداران خاص خودش را دارد نیز با رمان «درو» (Harvest) یکی دیگر از نامزدها بود. رمان درباره شهری بینام است. در این شهر تغییراتی شگرف رخ می‌دهد و مردم باید در شرایط جدید و عجیب و غریب‌شان سعی کنند به زندگی عادی بازگردند. جیم کریس سال 1997 با رمان «قرنطینه» نامزد این جایزه شده بود.

شاید معروف‌ترین نامزد نهایی جایزه بوکر جومپا لاهیری بود که با «زمین پست» (The Lowland) نامزد بود.  داستان این رمان بین کلکته و آمریکا می‌گذرد. لاهیری دو ملیتی است و همین به او کمک کرده در آمریکا و بریتانیا بسیار مشهور باشد. اولین کتاب او که مجموعه داستانی به نام «مترجم دردها» بود برنده جایزه پولیتزر شد. «مترجم دردها» و دیگر آثار لاهیری به فارسی ترجمه شده و بسیار پرفروش و محبوب بوده‌اند.

این نویسنده در توصیف روابط خانوادگی و تعلق خاطر به اشیاء و اشخاص مهارت دارد. داستان رمان جدید او درباره دو برادر است که در کلکته زندگی می‌کنند. یکی از آنها وارد گروهی شبه‌نظامی و بسیار خشن می‌شود و همین به شکلی تراژیک دو برادر را از هم دور می‌کند.

دو نامزد دیگر جایزه بوکر «ما به نام‌های جدید نیازمندیم» و «حکایتی برای زمان حال» بودند. «ما به نام‌های جدید نیازمندیم» اولین رمان نووایولت بولاوایو است که داستان سردرآوردن دختر جوانی اهلی حلبی‌آبادهای زیمباوه از آمریکا را روایت می‌کند و «حکایتی برای زمان حال» (A Tale for the Time Being) نوشته روث اوزیک که داستان دختری دبیرستانی است که خودکشی کرده و پیدا شدن دفترچه خاطراتش در ساحل نقطه شروع رمان است.

در فهرست نهایی نامزدها جیم کریس با 67 سال سن و کاتن با 27 سال سن، به ترتیب سالمندترین و جوان‌ترین نویسنده بودند.

داوران این دوره جوایز بوکر رابرت مک‌فارلین، (رئیس هیئت داوران)، مارتا کندی مجری، رابرت داگلاس-فرهرست منتقد، ناتالی هیانز نتقد و استوارت کلی نویسنده بودند.

چنان طنز و ادبیات را درهم می‌آمیزد و وارد می‌کند که دیگر نمی‌دانیم کدام را باور کنیم... زیبایی پاریس و نشئه‌گی ناشی از آن، تبدیل به بدبینی و سوءظن به روسیه می‌شود... نمایشگاهی از آثار نقاشانی که حکومت شوروی نمی‌پسندید. بولدوزر آوردند نمایشگاه را خراب کنند... . نویسندگان را دستگیر و بازجویی کرد. در این میان خشم و غیظ‌شان به سوی ویکتور بیشتر بود چراکه او را فرزند ناخلف حکومت دیدند. ویکتور ماری در آستین پرورده بود. موسی در خانه فرعون ...
ثمره‌ی شصت سال کار مداوم و عمیق اوست... سرگذشت کیمیاگری‌ست که برای دسترسی به علوم جدید، روح خود را به شیطان می‌فروشد... عاشق دختری به نام مارگارت می‌شود و بعد به او خیانت می‌کند... به خوشبختی، عشق، ثروت و تمام لذایذ زمینی دست می‌یابد اما اینها همه او را راضی نمی‌کند... با وجود قرارداد با شیطان مشمول عفو خدا می‌شود... قسمت اول فاوست در 1808 نوشته شد، اما نوشتن قسمت دوم تا پیش از مرگ گوته ادامه پیدا می‌کند. ...
مادر رفته است؛ در سکوت. و پدر با همان چشم‌های بسته و در سنگر خالی دشمن! همچنان رجز می‌خواند... در 5 رشته: بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه، بهترین بازیگر نقش اول مرد (داستین هافمن) و بهترین بازیگر نقش اول زن(مریل استریپ) اسکار گرفت... احساس می‌کند سالهاست به تنهایی بار مسئولیت یک زندگی مثلا «مشترک» را به دوش کشیده است و حالا برای کسب جایگاه اجتماعی و رسیدن به آرزوهای تلف شده‌ی دوران مجردی، خانه را ترک می‌کند ...
سیاست حذف را از طریق «ناپدیدسازی» دانشجویان، اساتید دانشگاه، روزنامه‌نگاران و روشنفکران پی گرفت... تجربه شکست سیاسی در محیط شوخ‌و‌شنگ کودکی ترومایی را ایجاد کرده است که از حواشی ماجراها در‌می‌یابیم راوی نه از آن دوران کنده می‌شود و نه دقیقا می‌تواند آن ایام را به یاد بیاورد... من از پدر هیچ وقت نپرسیدم عمو رودولفو چرا و چگونه مرد. لزومی هم نداشت. چون هیچ کس در سی‌ سالگی به علت سالخوردگی نمی‌میرد ...
یك مطلب را گفته بودیم اما به دو زبان... افكار او همگرایی غیرقابل انكاری با ایدئولوژی نازیست‌ها دارد... «نیهیلیسم» از نظر یونگر بخشی از «استثمار معنوی» انسان مدرن است، نوعی «پوچی درونی» و خالی شدن از ارزش‌های والا؛ اما برای آل‌احمد «نیهیلیسم» ایدئولوژیی ست كه سرمایه‌داری متاخر را در جای خود تثبیت می‌كند... آل‌احمد در آثارش به هیچ ‌وجه مخالف تكنولوژی و ابزار مدرن نیست... ماشین وسیله است و هدف نیست. هدف، نابودی فقر و رفاه مادی و معنوی را برای همه است ...