کیست که ماریای راهبه با زخمی باز در سینه، تهمینه؛ مارکسیستِ بکارت از دست داده یا پدر خاچیک رمانخوان شکزده را از یاد ببرد؟... ناصر سوخته: باستانشناس و عاشق، مسعود سوخته: رزمنده و نیروی تحتالامر مهندس چمران، منصور سوخته: عکاس وقایع انقلاب، محمود سوخته: مارکسیست عاشق و طاهر: کودک و معصوم... قصه نسلی که سوخته، پسران ناکام در عشق و زندگی، جوانان در خون شده وطن
اين گرداب در خون شده | اعتماد
چهارمین اثر داستانی مهدی یزدانیخرم و آخرین بخش از سهگانه تاریخی او، شاید متفاوتترین آنها باشد. این رمان، قصه آخرینهاست؛ واپسین روزهای زندگی برادران «سوخته»، آخرین نبرد سرباز خراسانی، آخرین موشکها و آخرین نفسها. پسران «کریم سوخته» زندگیهای متفاوتی دارند اما سرنوشتشان یکی است: بیجان شدن.
«خون خورده» را شاید بتوان داستان سرزمین همواره در جنگوخون خاورمیانه دانست؛ سرزمین کهن و مقدس، خاستگاه یهود، مسیحیت و اسلام که همیشه تاریخ آبستن حوادث بیشمار است؛ خاورمیانه در آشوب، از فتح قبةالصخره تا همین حوالی- سال هزار و سیصد و شصت شمسی- تا انقلاب و جنگی دوباره. داستان برادران سوخته، داستانی است ملهم از تاریخ؛ حقیقی یا خیالیاش فرقی نمیکند، روح سالیان دراز جنگ و خونریزی بر آن سایه افکنده. «سوخته»ها برادرانی عادی از خانوادهای معمولی هستند که با روایت یزدانیخرم خاص میشوند و میسوزند؛ روحهای سرگردانی که ورای زمان و مکان حرکت میکنند، همه جا هستند و به واسطه حضورشان تاریخ پررمزوراز فتح بیتالمقدس بازگو میشود.
رمان سرگذشت 5 برادر است که با حضور محسن مفتاح- دانشجوی مفلوک دانشگاه تهران و فاتحهخوان اهل قبور- بر سر مزار برادران سوخته روایت میشود؛ پنج قبر، پنج زندگی و هزاران در خون شدن. «خونخورده» بیانگر وقایع جامعه ما در سالهای ابتدایی انقلاب و به طور مشخص تابستان ۱۳۶۰ است. ناصر سوخته: باستانشناس و عاشق، مسعود سوخته: رزمنده و نیروی تحتالامر مهندس چمران، منصور سوخته: عکاس وقایع انقلاب، محمود سوخته: مارکسیست عاشق و طاهر: کودک و معصوم. قصه یکایک برادران سوخته، جذاب و نفسگیر است و با هر پایان و در هر قاب، زهری تلخ و گزنده به جان خواننده میریزد. صحنههای درخشانی مانند کشف سر جدا شده یحیای نبی، لحظه جدا شدن سر سیاوش در حصر آبادان، در گور شدن محمود و انکار کردن خودش و پرواز بلند کالبد روح خالدار بر فراز بیتالمقدس در طول رمان کم نیستند و نویسنده بعد از هر کدام و در لابهلای روایت، با تکرار این عبارت که «تاریخ پر است از...» یادآوری میکند که این تاریخ ماست که بازگو میشود.
گرچه شخصیتهایی که در هر بخش با جزییات و با سبک خاص نویسنده معرفی میشوند-بهدلیل تعدد- چندان به پختگی نمیرسند اما کیست که «خونخورده» را بخواند و ماریای راهبه با زخمی باز در سینه، تهمینه مارکسیست بکارت از دست داده یا پدر خاچیک رمانخوان شکزده را از یاد ببرد؟ مکانها اگرچه بسیارند اما کلیسا تم اصلی و مرکز اتفاقات است. فرقی نمیکند ماجرا در کجا اتفاق افتاده باشد: تهران، اصفهان، آبادان، مشهد، بیروت یا بعلبک؛ همیشه پای یک کلیسا در میان است. ایدههای بکر و تازه در ماجراهای رمان تمامی ندارند و ماجرای هر قبر با اتفاقی تکاندهنده به پایان میرسد.
رمان «خونخورده» با نمادها عجین شده است. در سرتاسر قصه، جایی نیست که اثری از یک نشانه نباشد: خون، آب، قبر، صلیب، ناقوس روح، فرشته بالدار، زخم و... این نمادها هر یک داستانی میسازند که در تاروپود تاریخ جا خوش کردهاند؛ تاریخ جنگ بر سر دین، تاریخ «موشک اسکاد بی»-که نام الحسین را بر پیکر خود دارد- تاریخ سربازان بیسر، تاریخ کسانی که رفتهاند و دوباره با داستانشان بازگشتهاند. «خونخورده» رمان خردهروایتهای تاملبرانگیز است: حکایت غریب دانشجوی فاتحهخوان، قصه نسلی که سوخته، پسران ناکام در عشق و زندگی، جوانان در خون شده وطن، قصه این خاک؛ سرزمینی آشفته، خاکی دامنگیر؛ قصه مردانی که بینامونشان در این خاک خفتهاند. فارغ از تکرار و واگویههای مکرر، آنچه در سراسر رمان جریان دارد، جنگ است و کشتاری تاریخی: پنج قبر، پدری که زکریاوار پسرانش را از کف میدهد، تاریخی که پر از پدران و مادرانی است که ماندهاند و ایستاده سوختهاند و برادرانی که جملگی سوخته شدهاند.
................ تجربهی زندگی دوباره ...............
