پس از انتشار موفقیت آمیز رمان «شایو» اثر اوسامو دازای[Osamu Dazai] انتشارات کتاب فانوس رمان «نه‌آدمی» [No longer Human] این نویسنده را نیز منتشر کرد.

نه آدمی اوسامو دازای[Osamu Dazai]  [No longer Human]

به گزارش خبرنگار مهر، انتشارات کتاب فانوس سال ۹۸ با انتشار رمان «شایو» اثر اوسامو دازای برای نخستین بار به معرفی درستی از این نویسنده مشهور و اثرگذار ژاپنی به مخاطبان ایرانی پرداخت. این رمان با ترجمه مرتضی صانع بهار امسال (۱۳۹۹) به چاپ چهارم رسید. با توجه به موفقیت «شایو» در ایران انتشارات کتاب فانوس رمان دیگری را از این نویسنده با عنوان «نه‌آدمی» منتشر کرد.

مترجم این رمان نیز مرتضی صانع است و انتشارات کتاب فانوس آن را با شمارگان ۵۰۰ نسخه، ۱۰۰ صفحه و بهای ۱۸ هزار تومان در دسترس مخاطبان قرار داده است.

در معرفی این رمان آمده است: «عمر آدمیزاد لبریز از سازش است، و او در پی وفق‌دادن خود با هر گروه و جمعی که واردش می‌شود: خواه در مدرسه، یا در دانشگاه و سرانجام در اجتماع. پذیرش از سوی جامعه برای بسیاری واجب است، چرا که سبب ترقی و گرفتن امتیاز و زندگی بهتر می‌شود. اما جامعه توده‌ای بی‌شکل و تعریف‌گریز و چندتکه است با توقع‌هایی مختلف از افرادش. انبوهی دید و باور تازه پس زده شده و از ورود به این توده بازمی‌مانند. «نه‌آدمی» حکایت یکی از همین دوررانده‌شدگان است.»

اوسامو دازای، از سرشناس‌ترین و اثرگذارترین نویسندگان ژاپنی است. بسیاری از نویسندگانی که اکنون بدل به نماد ادبیات و فرهنگ ژاپن شده‌اند، وامدار او هستند. دازای سال ۱۹۴۸ و در سن ۳۸ سالگی از دنیا رفت و علیرغم اهمیتی که در ادبیات معاصر ژاپن داشت، اما پیش از انتشار رمان «شایو» صرفاً چند داستان کوتاه از او به فارسی منتشر شده بود.

................ هر روز با کتاب ...............

قاعده‌ این‌ بود که فقط می‌توانستی آثار هم‌شاگردی‌های خودت را بخری... برای ایجاد خلاقیت‌؛ مهارت‌ در فوتبال‌، یا‌ راندرز اهمیتی‌ نداشت، بلکه نقاشی، مجسمه سازی، نوشتن‌ شعر مهم‌ بود... همان طوری از ما می‌ترسید که کسی ممکن است از عنکبوت بترسد... عشاق پیشنهاد «تأخیر»شان را ارائه می‌کنند، تا پیش از اهدای نهایی‌شان چند سال به‌شان مهلت داده شود... ما آثارتان را می‌بردیم چون روح‌تان را آشکار می‌کرد ...
درس‌گفتارهای شفیعی‌کدکنی درباره فرمالیسم... کسی که می‌گوید فرم شعر من در بی‌فرمی است، شیاد است... مدرنیسم علیه رئالیسم سوسیالیستی قیام کرد... فلسفه هنر در ایران هنوز شکل نگرفته است... فرمالیسم در ایران زمانی پذیرفته می‌شود که امکان درک همه جریان‌های هنری و ادبی برای افراد به لحاظ اندیشگی فراهم باشد... اسکاز، مایگان(تماتیکز) و زائوم مباحثی تازه و خواندنی است ...
راوی یک‌جور مصلح اجتماعی کمیک است... در یک موسسه همسریابی کار می‌کند. روش درمانی‌اش بر این مبناست که به‌جای بحث برای حل مشکل مراجعین، صورت مساله را پاک می‌کند... روزی دوبار عاشق می‌شود... همسر یواشکی، گروه‌(1+2) و راهکار راضی کردن نگار به ازدواج (چانه‌زنی از بالا و فشار از پایین) حکایت هجو گره‌های کور سیاستگذاری‌هاست... آنها که زندگی را دو دستی می‌چسبند زودتر از بقیه می‌میرند. ...
بوف کور را منحط می‌خواند و سنگ صبور را تلاشی رقت‌آور برای اثبات وجود خویش از جانب نویسنده‌ای که حس جهت‌یابی را از دست داده... پیداست مترجم از آن انگلیسی‌دان‌های «اداره‌جاتی» است که با تحولات زبان داستان و رمان فارسی در چند دهه اخیر آشنایی ندارد، و رمانی را مثل یک نامه اداری یا سند تجارتی، درست اما بدون کیفیت‌های دراماتیک و شگردهای ادبی ترجمه کرده است... البته 6 مورد از نقدهای او را هم پذیرفت ...
می‌گوید کسی که بابی باشد مشروطه‌خواه نمی‌شود و از طرفی دیگر عده کثیری از فعالان موثر در مشروطه را در جای‌جای آثارش بابی معرفی می‌کند و البته بر اثر پافشاری مجری برنامه اندکی از دیدگاه خود عقب‌نشینی می‌کند... مجری می‌پرسد: «حسن رشدیه را هم بابی می‌دانید؟» و نویسنده در جواب می‌گوید: «بله.» در برابر مواجهه با سوال بعدی مبنی بر اینکه «سند دارید؟» جواب می‌دهد: «خیر.» ...