دیگریتِ مخربِ «دیگری» | اعتماد


مجموعه داستان «زنانی که زنده‌اند» اثر فریبا چلبی‌‌یانی که از سوی انتشارات حکمت کلمه منتشر شد، زن را در ارتباط آن با دیگری مطرح می‌کند. دیگری که به قول سارتر جهنم است؛ اولین داستان مجموعه «زنانی که زنده‌اند» را که از قضا نام کتاب هم از آن گرفته شده، باید کلیدواژه داستان‌های دیگر دانست. «دیگری» در داستان‌های این مجموعه دو وجه دارد: زنان در نسبت با مردان و زنان در نسبت با زنان. این دو «دیگری» بیشتر از آنکه تسهیل‌گر شرایط باشند، بلکه در وجهی تصاحب‌گر و مخرب‌ واقع‌ می‌شوند. زنان داستان در موقعیتی گرفتارند که خود آن را نساخته‌اند. آنها بی‌آنکه اراده‌ای از آنها دخیل بوده باشد، به دنیای مردان و زنان «دیگر» -به تعبیر «هانا آرنت»- پرتاب شده‌اند؛ نوعی جبر تاریخی. قرار گرفتن در زیست‌بوم مردانه‌ای که زن را درجه دوم می‌بیند و اجازه شکوفایی و شور زندگی آزادانه را از زنان می‌گیرد.در این مجموعه، دوئیتی می‌بینیم که در یک سمتش زنان و در سمت دیگرش مردان قرار دارند. تقابلی که در آن، بودن یکی در نبودن یا کمرنگ شدن نقش دیگری است.

زنانی که زنده‌اند فریبا چلبی‌‌یانی

دیگری
زنان داستان به تعبیر فلسفی «با دیگری» مطرح می‌شوند. این «دیگری» همان ارتباط زن با دنیای پیرامونی است که در اغلب اوقات، هویت زن و دغدغه زندگی او را می‌سازد. این دیگری در اولین داستان مجموعه «زنانی که زنده‌اند» به خوبی مطرح شده است. سیمین خانم همسر نویسنده به داستانی که همسرش می‌نویسد و توصیف می‌کند آگاه و باخبر است: زن موطلایی قدبلند با گونه‌های برجسته.حسادت سیمین نسبت به زن داستان تامل‌برانگیز است. زن موطلایی قد بلند همان «دیگری» این داستان است که اگرچه زاییده خیال است، اما برای زن مهم می‌شود و نشان می‌دهد که حسادت زنانه حد و مرز نمی‌شناسد. از طرفی زنی که در واقعیت زندگی نویسنده وجود دارد، دیده ‌نمی‌شود. در پارادوکسی که در داستان هست، زن واقعی نادیده ‌گرفته می‌شود و زن خیالی داستان اهمیت می‌یابد. «دیگری»ای که اگرچه صورتی خیالی دارد اما روح دارد و زنده است. داستان بر گمشدگی صحه می‌گذارد و همیشه گمشده‌ای در برابر هرکس چه زن و چه مرد وجود دارد .در داستان «معامله» زن داستان را می‌بینیم که از داستان بیرون آمده و به دنیای آدم‌ها وارد شده است. زنی که دوست دارد زندگی را در بستر زن بودن تجربه کند. او «دیگری» یعنی شخصیت مرد را ترسو و تا حدی محافظه‌کار خطاب می‌کند که در داستان قبلی هم ازدواج با یک زن به درد نخور ثروتمند را به او ترجیح داده ‌بود. یک «دیگری» که نویسنده و خالق اوست و آزارش می‌دهد و دوست دارد از او بگذرد: «اما از روی لجی که با نویسنده داشت، رفت تو قالب مرد. یک‌بار هم قرار بود جایی از خجالت زبانش بند بیاید که کفشش را برداشته و با پاشنه افتاده بود به جان مرد.»

دیگری در داستان «ضرباهنگ» نیز خود را در قالب گمشده مطرح می‌کند. پیرمردی که در یک روز سرد، هوس رفتن شنا در دریاچه ارومیه به سرش می‌زند. خاطرات سال‌های گذشته دریاچه ارومیه با همسرش مهین او را به آن حوالی کشانده است. اما مهین دیگر نیست. آن «دیگری» که برای پیرمرد هویت‌بخش بوده و نه جهنم که بهشتش بوده، حالا دیگر ‌نیست.داستان «حاشیه» داستان زنی تنهاست که مطلوب ذهنی‌اش، عشق و شور زندگی است، اما «دیگری» برای او در قامت مردانی ظاهر می‌شوند که او را اقناع هوس‌های خویش می‌خواهند.این «دیگری» در داستان «عفو» بسیار خطرناک می‌شود و به حذف زنان می‌اندیشد. «عفو» داستان مردی است که از زنان و دخترانی که به دام او افتاده‌اند، انتقام می‌گیرد. انتقامی که برای او در حکم عملی افتخارآمیز است.در داستان «دعوت» سهیلا همان دیگری کسی است که عروسی و ازدواجش برای ملیحه مساله یا جهنم می‌شود: «وقتی خبر ازدواج سهیلا را شنیده مثل فرد شکست خورده‌ای سگرمه‌هایش توی هم رفته است. کم مانده از غصه دق مرگ بشود.» این دیگری با خود شرایطی- شوهر پولدار- می‌آورد که ملیحه از شنیدن آن رنجور می‌شود.

تنهایی
زنان داستان‌های این مجموعه بیشتر زنان خانه‌دار و سنتی‌اند. زنانی که شاغل نیستند، بلکه وابستگی مالی به مرد دارند. آنها سعی می‌کنند نسبت با مردان، تنهایی خود را تسکین ببخشند، اما بیشتر خیانت می‌بینند و زخمی بر زخم‌های کهنه‎شان افزوده می‌شود. زنانی به تعبیر نویسنده زنده‌اند اما سهم زنده بودن‌شان نادیده گرفته‌ می‌شود. سایه مردسالاری اجازه زیستی با نشاط به زنان داستان نمی‌دهد. هوس‌بازی مردان و جو مردسالارانه محیط زندگی‌شان، اجازه دیده‌ شدن به زنان نمی‌دهد و این به صورت امری تراژیک در داستان‌ها جریان دارد. از سیزده داستان پنج داستان از زاویه دید مردان روایت می‌شود و راوی‌های‌شان مردان هستند. در این داستان‌ها، تنهایی در اشکال مختلف روایت می‌شود. مانند مرد داستان «جاده‌خاکی» که یک خودکشی ناموفق داشته و در نظر دارد برای دومین بار خودکشی کند و وضعیت تنهایی او به خوبی در داستان روایت شده ‌است. یا در داستان «خاطره بازی» که راوی مرد داستان در کارها و جنایات خود را در مرور خاطراتش روایت می‌کند و ما را به تنهایی خود می‌برد.

دنیای زنانه
با این حال، زنان این مجموعه داستان از یک ویژگی دیگر نیز برخوردارند و آن دنیای پراحساس زن بودن و امید داشتن به زندگی است؛ زنانی که تنها هستند و اگرچه توانایی انتقام ندارند اما با محدودیت‌هایی که جامعه مردسالار به آنها تحمیل کرده به زندگی‌شان ادامه می‌دهند. هرچند «دیگری» در اغلب موارد برای آنها جهنمی طاقت‌فرسا می‌سازد، اما آنها دوستدار زندگی و به قول نویسنده «زنانی که زنده‌اند». آنها نبض زندگی‌اند و کتمان یا حذف‌شان محصول منطق نادرست است.

................ هر روز با کتاب ...............

تلویزیون بی‌دلیل روشن می‌شود و تصویری را نشان می‌دهد. در كنار نگاه دوربین‌نگار روایت، تلویزیون قرار دارد. تلویزیون و ساعت دیجیتال و روایت دوربین‌گونه به عنوان عناصری مدرن، اتاق را احاطه می‌كنند... فرد متجاوز به دختر روسپی می‌تواند شكل دیگری از مرد درون تلویزیونی باشد كه ناگهان روشن می‌شود... دختری است در جایگاه و موقعیتی كه با زیبایی‌اش تبدیل به پدیده‌ای می‌شود كه عكسش روی مجلات مد می‌نشیند و در نقطه مقابلش دختر فاحشه چینی است. ...
با کشتی‌گیر اسراییلی کشتی می‌گیرم چون تن من به تن او بخورد بخشی از گفت‌وگوست... با این شیوه ما نباید وارد سازمان ملل هم بشویم؛ نباید در المپیادهای علمی هم شرکت کنیم... چیزی که ناکارآمد هست باید حذف بشود یا اصلاح... اگر خدای نکرده! وزیر ارشاد بشوم اولین کاری که می‌کنم رفتن به قم و گرفتن اجازه از علما برای پیوستن به کنوانسیون برن (حمایت از حق مولف در آثار ادبی و هنری) است ...
از این کتاب تا امروز بیش از 10 ترجمه در کتابخانه ملی ثبت شده: «اجرام آسمانی»، «بانوان مهتاب»، «دختران مهتاب»، «دختران ماه»، «ماه خاتون‌ها»، «زنان ماه» و «بانوان ماه»... روند جامعه‌ای را با تمرکز بر زنان آن در یک دوره یکصد ساله بازنمایی کند. از این‌ رو شاخص‌ترین مساله «گفتمان نسل»هاست؛ گفتمانی که گذار شخصیت‌ها را از سنت به مدرنیته می‌نماید... در برزخ گذشته زندگی می‌کنند و گویی راه گریزی از آن ندارند ...
اولین کتاب دانشگاهی است که به جامعه‌شناسی اسلام و تا حدودی تشیع می‌پردازد... برخی معتقدند جامعه‌شناسی دین مربوط به مسیحیت است نه اسلام... در بنیادگرایی ما با دین بدون فرهنگ مواجهیم... مطالعه تحولات تاریخی و سازمانی روحانیت... جامعه‌شناسان فرانسوی ترجیح می‌دهند درباره قبایل استرالیا یا اسکیموها تحقیق کنند تا اینکه مسلمانان را موضوع تحقیق قراردهند ...
«سووشون» رمانِ تجاوز است، تجاوز به روح یک ملت... مردمی که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند با تجاوزگران هم‌داستان می‌شوند... همه زن‌ها حتی چهره‌های منفی مثل «عزت‌الدوله» هر یک به‌نوعی وجوه گوناگونِ ستمدیدگی، بی‌پناهی، ناکامی و تحملِ زن ایرانی را به نمایش می‌گذارند... می‌خواستم بچه‌هایم را با محبت و در محیط آرام بزرگ کنم اما الان با کینه بزرگ می‌شوند...هر هفته نان و خرما به دیوانه‌خانه و زندان می‌فرستد... تاریخ در این رمان لَق نمی‌زند یعنی آدم‌ها از بستر واقعی برخاسته‌اند ...