شماره جدید مجله جهان کتاب همزمان با ایام نمایشگاه کتاب تهران منتشر شد.

به گزارش مهر، شماره ۳۶۰-۳۵۹ ماهنامه «جهان کتاب» روی پیشخوان مطبوعات آمد. این شماره، دربردارنده شماره‌های یک و دوی بیست و چهارمین سال انتشار این مجله است. مطالب آغازین این شماره، یکی دیگر از «نامه‌ای از پراگ»های پرویز دوایی و همچنین ترجمه داستانی کوتاه به نام «هنر جایی دیگر» نوشته اَلی اسمیت هستند.

نقد کتاب «پیدایش ناسیونالیسم ایرانی: نژاد و سیاست بی‌جاسازی» نوشته رضا ضیاء‌ابراهیمی هم با عنوان «روایتی بی‌جاساز از ناسیونالیسم ایرانی» مقاله بعدی این مجله است. کتاب «از گذشته‌های ایران» نوشته ژاله آموزگار که امسال توسط انتشارات معین به نمایشگاه کتاب آورده شده، در مطلب بعدی با عنوان «پیشینه‌ای چه شگرف و چه باشکوه!» توسط عزت الله فولادوند نقد و بررسی شده است.

مخاطب این مجله در ادامه با این مطالب و مقالات روبرو می‌شود: «سایه اسطوره» نوشته افشین معاصر شامل نقد کتاب «اسطوره و نماد در ادبیات و هنر: گفت‌وگو با جلال ستاری»، «ادیبانه‌های یک طبیب» نوشته داریوش به‌آذین شامل بررسی کتاب «رمز ماندگاری سرود ای ایران، ای مرز پر گهر و…»، «فراز و فرود یک جزیره» نوشته رجبعلی مختارپور با هدف بررسی کتاب «کیش از افول سیراف تا رونق هرمز» و معرفی دومین مجموعه مقالات «تاریخ پزشکی ایران» که توسط طلیعه خادمیان نوشته شده است.

گزارش ۱۵ سال فعالیت مرکز آموزشی توان‌بخشی سالمندان رنگین‌کمان سپید هم با محوریت بررسی کتاب «سبز گردد شاخساران سپید» به قلم فهیمه خادمیان پس از این مقالات چاپ شده است. سپس مقاله «وحشت تاریخ و نیاز به ادبیات داستانی» نوشته معصومه علی اکبری با محوریت بررسی کتاب «هزارتوی آزمون‌های دشوار: زندگی و اندیشه‌های میرچا الیاده» آمده و پس از آن نیز نقد مجموعه داستان «جغد برفی» که به تازگی توسط نشر مرکز چاپ شده، با عنوان «نگاه خونسرد به سرنوشت» به قلم امین فقیری چاپ شده است. رمان «مواجهه با مرگ» نوشته برایان مگی با ترجمه مجتبی عبدالله نژاد و «ما گربه هستیم» نوشته ناتسومه سوسه‌کی با ترجمه احد علیقلیان دو کتاب دیگری هستند که نقدشان در ادامه مطالب این مجله درج شده است.

دو مطلب دیگری هم که در ادامه چاپ شده اند از این قرار اند: «به روایت شاهدان» درباره کتاب «سرانجام انسان طراز نوین؛ فروریختن توهّمات» و «هشدارهایی برای نشنیدن» درباره کتاب «اصلاح یا انقلاب: دعوت از خودکامه برای پذیرفتن حقوق سیاسی مردم ایران، ۱۳۵۳-۱۳۵۷». «ویراستار یا ویراست‌یار» نوشته علی صلح‌جو، «نگاهی به چند نمونه خطا در نگاشته‌های چاپی» از یداللّه غلامی مایانی و «لُغت‌نامه‌های نَقیضه‌آمیز: از عُبید تا آدونیس» نوشته کامیار عابدی، «خواندن پروست در گولاگ: زمانی که برای مردن آماده می‌شویم چه کتابی بخوانیم؟» نوشته آیتین تارتی‌چی با ترجمه گلی امامی، «خاستگاه دیگری‌ها» (مجموعه‌ کنفرانس‌های تونیموریسن در دانشگاه هاروارد با موضوع «ادبیّات و احساس تعلّق») با ترجمه یاسمن مَنو و «همچنان زنده است: دویست سال با فرانکنشتاین» نوشته جیل لپور با ترجمه سعید پزشک از دیگر مقالاتی هستند که در ادامه این شماره از مجله جهان کتاب چاپ شده اند.

پس از مقالات مذکور هم چهارمین قسمت از سلسله نوشتارهای «چه شد که صفحه سفید ماند؟» به قلم کریستوفر رُز با ترجمه پرتو شریعتمداری چاپ شده است. بخش بعدی «جهان کتاب» هم «هزار و یک داستان» است که در آن درباره ۴ رمان و مجموعه داستان به این ترتیب بحث شده است: «بازخوانی چند جنایت غیرعمدی» از محبوبه موسوی، «خدا مادر زیبایت را بیامرزد» اثر حافظ خیاوی، «سلام» نوشته تبسم غبیشی و «کاغذ زرد» اثر نسرین فرزام‌نیا. در بخش بعدی «وقت شعر» دو دفتر شعر «استخوان‌ها و شکارچی بی‌وقفه» سروده مجتبی پورمحسن و «التیام» از سمانه کهربائیان مورد نقد و بررسی قرار گرفته اند.

آخرین مطلب هم در این شماره از مجله مذکور، «تازه های بازار کتاب» است که معرفی کوتاه ۱۰ کتاب جدید بازار نشر کشور را شامل می‌شود. این مجله با ۸۴ صفحه و قیمت ۲۰ هزار تومان روی پیشخوان مطبوعات آمده است.  

تب تند دولت برای ساختن جامعه «بدون فقیر» به وضعیتی انجامید که نائومی کلاین آن را «ربودن ضروریات یک زندگی آبرومندانه از میلیون ها شهروند» می نامد... تهیدستان در دهه های ۵٠ و۶۰ شمسی فاقد مکانیسم های نهادی بودند... خیریه شدن اقتصاد ملی... چگونه مردم عادی با مخالفت ها و مقاومت های پراکنده اما فراگیر، دولت را، هرچند موقت، وادار به عقب نشینی کردند... بی عدالتی سیستماتیک و ناکارآمدی حکمرانی ...
از سوراخ کلید، خدمتکارشان را که مشغول حمام کردن است نگاه می‌کند. دلش می‌خواهد داخل شود... به زحمت نوزده سال دارد که انقلاب سوسیالیستی و وحشت بر کشور او سایه می‌گسترد. آیا همین انقلاب نیست که با خشونتهایش به او امکان می‌دهد که از دایره‌ای که مادر به دورش کشیده است فرار کند و بالاخره وارد «زندگی حقیقی» شود... در خانه‌هایی که شاعران به دنیا آمده‌اند زنها حکومت می‌کنند ...
مؤلف اخلاق ناصری تذکر می‌دهد: کودک را با هر کار نیکی که می‌کند، باید تشویق کنند و آفرین گویند، اما هنگامی که رفتارِ زشتی از او سرمی‌زند، باید بسیار مراقب بود که او را به‌صراحت و آشکارا سرزنش نکنند که چرا کار بدی کرده است؛ بلکه این‌طور وانمود کنند که او از روی غفلت و ناآگاهی آن کارِ زشت را انجام داده است... خواجه در سیر تربیت کودک بر وجود بازی و تفریح نیز بسیار تأکید دارد و معتقد است که بازی کردن می‌تواند خاطر کودک را از سختی‌ها و ملالت‌های شئونِ مختلفِ ادب‌آموزی برهاند. ...
در ساعت یازده چهارشنبه آن هفته جن در آقای مودت حلول کرد... این آدم‌های عادی در عین عادی‌بودن، کارهای وحشتناک می‌کنند. می‌کُشند، زن‌هایشان را تکه‌پاره می‌کنند، آمپول مرگبار به دوست و آشنا می‌زنند... زن‌ها مدام کشته می‌شوند حالا هرچقدر که زیبا و دوست‌داشتنی باشند و هرچقدر هم که قاتل عاشقشان باشد... حکومتی که بر مسند قدرت نشسته تحمل هیچ شاهد زبان‌به‌کامی را ندارد... این «تن‌بودگی» آدم‌های داستان ...
سرگذشت افسری از ارتش رژیم گذشته... پس از پی بردن به روابط غیرمشروع همسرش او را به قتل می‌رساند و مدتی را در زندان به سر می‌برد. پنج فرزند او نیز در شرایط انقلابی هرکدام وارد گروه‌های مختلف سیاسی می‌شوند... ما بذر بی اعتمادی، شک و تسلیم را کاشته‌ایم که به جنگلی از پوچی و بدبینی تبدیل شده است. جنگلی که در آن هرگز جرأت نمی‌کنید حتی اسم خدا، حقیقت و انسانیت را به زبان بیاورید. ما مجبور می‌شویم که قبر فرزندانمان را خودمان بکنیم ...