جایزه ادبی "پروین اعتصامی" که هر دوسال یکبار در سالگرد تولد این شاعر ایرانی برگزار می شود از تمامی مولفان و مترجمان زن ایرانی دعوت کرد آثار خود را تا 31 شهریور به دبیرخانه جایزه ارسال کنند.

به گزارش مهر، نویسندگان، شاعران و پژوهشگران زن ایرانی که آثارشان برای نخستین بار در سال های 87 و 88 منتشر شده است می توانند تا 31 شهریور سه نسخه از کتاب خود را برای شرکت در چهارمین دوره جایزه ادبی
پروین اعتصامی ارسال کنند.

حوزه مورد ارزیابی هیئت داوران کتاب های تالیفی و ترجمه ای بانوان است که به زبان فارسی منتشر شده و موضوعات آن شامل شعر، ادبیات داستانی در دو شاخه داستان بلند و کوتاه، ادبیات نمایشی، ادبیات پژوهشی و ادبیات کودکان در دو شاخه داستان و شعر است.

در بخش ادبیات پژوهشی آثار در حوزه نقد و پژوهش، پایان نامه های دانشجویی و مجموعه مقالات ادبی داوری می شوند.

جایزه ادبی پروین اعتصامی
در سال 1383 به همت معاونت فرهنگی وزارت ارشاد در دفتر مجامع و فعالیت‌های فرهنگی آغاز به کار کرد و مراسم نخستین دوره آن 15 مرداد ماه همان سال برگزار شد و بعد از آن هم هر دو سال یکبار برپا شده است.

هدف از برگزاری این جایزه ادبی بزرگداشت مقام و شخصیت شاعر نامدار ایران
پروین اعتصامی، رشد و اعتلاء خلاقیت‌ها و آفرینش­های ادبی بانوان، ترویج و تقویت زبان فارسی در خارج از کشور، ایجاد پیوند بین ادبیات ملل به ­ویژه در حوزه جهان اسلام، معرفی چهره‌های شاخص زنان ادیب و پژوهنده وتقدیر از زنان در عرصه زبان و ادب فارسی است.

چهارمین جایزه ادبی "پروین اعتصامی" با همکاری معاونت امور فرهنگی وزارت ارشاد و خانه کتاب اسفندماه سالجاری همزمان با روز بزرگداشت
پروین اعتصامی در تهران برگزار می شود.

وزیر ارشاد چندی پیش در احکامی
علی معلم دامغانی، عباسعلی وفایی، راضیه تجار، سپیده خلیلی و نادیا مفتونی را به عنوان اعضاء هیئت علمی چهارمین دوره از جایزه پروین اعتصامی که به صورت دوسالانه برگزار می شود، منصوب کرد.

دبیرخانه این جایزه در تهران، خیابان انقلاب، بین فلسطین جنوبی و براداران مظفر، پلاک 1080، طبقه منفی 2 واقع شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

تمام کارهایم به خودم نزدیک است از لحاظ تم و مضمون... یک شخصیت صددرصد فروپاشیده می‌خواستم... در خودم سال‌هاست این بی‌مرزی را ساخته‌ام. بی‌مرزی نه به این عنوان که متعلق به جایی نباشم، ترجیح می‌دهم متعلق به مرزی نباشم، ولی داستان‌هایم قصه‌های آدم‌هایی است که میان این دو مرز سرگردانند... داستان‌نویسی را بیانیه اجتماعی و سیاسی نمی‌دانم ...
هیچ خبری از حجاب راهبه‌ها و سوگند خوردنشان نیست، درعوض آیرا از سنت روایت پیکارسک استفاده می‌کند... مرا آماده کرده‌اند که فرشته‌ باشم، فرشته‌ نگهبان همه‌ مجرمان، دزدها و قاتلان... این کارهای خوبی که در تنهایی و خیالاتش انجام می‌دهد، سزار را تبدیل به راهبه می‌کند. ولی، در زندگی واقعی، او یک دروغگوی قهار است... رمز و راز دروغگوی خوب‌ بودن را فاش می‌کند: «باید خیلی قانع‌کننده وانمود کنی که چیزهای واضح را نمی‌دانی.» ...
متوجه ماده‌مگس جوانی شد که در مرز میان پوره و سس نشسته بود... پوست آبدار و سبزش، بانشاط زیر نور خورشید می‌درخشید... دور کمرش چنان شکننده و ظریف بود که گویا می‌توانست با سبک‌ترین نسیم بشکند... جابه‌جایی حشره و انسان و توصیفات آبدار و تنانه از مگس علاوه بر شوخی شیطنت‌آمیز پلوین با توصیفات رمان‌‌های احساساتی و حتی کلاسیک، کاریکاتورگونه‌ای است گروتسک از وضعیت بشر ...
سیر آفاق و انفس مردی جوان و آمریکایی به‌نام لاری برای یافتن معنای زندگی است که از غرب تا شرق عالم را طی می‌کند... تحت تاثیر زیبایی او نمی‌تواند بدی‌هایش را ببیند... زنی سطحی، حسود و کینه‌توز است... به نظر من آن‌ها که می‌گویند عشق بدون شهوت می‌تواند وجود داشته باشد، چرند می‌گویند. وقتی مردم می‌گویند بعد از آنکه شهوت مرد، عشق هنوز زنده است، دارند از چیز دیگری صحبت می‌کنند که عشق نیست، انس و مهر و همخویی و عادت است ...
بسیاری از مردم اطلاعات گسترده‌ای پیرامون انسان و جهان و طبیعت و شریعت در ذهن جمع‌آوری می‌کنند اما در برابر ساده‌ترین آسیب‌های نفسانی؛ تمایلات ناصواب درونی زانو می‌زنند... برخی رنج‌ها آدمی را از پای در می‌آورند؛ از ارزش و آرامش جان می‌کاهند و اثری تلخ و گاهی جبران‌ناپذیر در زندگی از خود به جای می‌گذارند. رنج دلبستگی‌های حقیر؛ رنج برخاسته از جهل و نادانی و رنج وابستگی به تایید و تکذیب دیگران از این جنس است. ...