متین رضوانی‌پور پژوهشگر شناخته شده موسیقی آیینی و مذهبی در گفتگو با مهر درباره تازه‌ترین فعالیت‌های خود گفت: طی یک سال گذشته به شدت مشغول تدوین و گردآوری کتابی برگرفته از ۲۵۰ مجلس حاج منصور ارضی از ذاکران و مداحان پیشگام کشورمان بودم که طی آن تلاش کردم ضمن بررسی دقیق این مجالس ارزشمند، آنالیز موسیقایی نیز درباره هر کدام داشته باشم.

رضوانی‌پور ادامه داد: به هر حال این نوحه‌خوان پیشکسوت یکی از مهم‌ترین و تاثیرگذارترین افراد در حوزه مداحی نوین است که به اعتقاد من پس از پیروزی انقلاب اسلامی همراه با صادق آهنگران اصلی‌ترین نقش را در پیوند بین مداحی سنتی و مداحی نوین ایجاد کردند. وی افزود: بر اساس برنامه‌ریزی‌هایی که برای تألیف این کتاب صورت گرفت، بیش از ۲۵۰ مجلس ایشان در مساجد ارگ و شهدا طی دهه‌های ۶۰ و ۷۰ آنالیز شد و تلاش کردیم ضمن این بررسی دقیق، شمایل دقیقی از نو شدن شیوه مداحی که تقریباً از دهه ۶۰ آغاز شد به مخاطب ارائه کنیم. به نوعی می‌توان گفت که این کتاب دربرگیرنده نکات بسیار مهم و ارزشمندی در حوزه مداحی نوین است که در آن ضمن بررسی تطبیقی با تکیه بر مجالس حاج منصور ارضی، شیوه‌های موسیقایی این آثار نیز مورد کنکاش قرار گرفته است.

رضوانی‌پور افزود: این کتاب در هزارو ۲۰۰ صفحه برای چاپ آماده شده و به احتمال فراوان در ایام سوگواری حضرت سیدالشهدا (ع) توسط موسسه «قدیم‌الاحسان» در دسترس مخاطبان قرار می‌گیرد. این کتاب به اعتقاد من می‌تواند دربرگیرنده ویژگی‌هایی باشد که هم پژوهشگران از آن به‌عنوان یک منبع تاریخی استفاده کنند و هم مخاطبان عام در کنار یک کتاب می‌توانند با یک بسته منظم صوتی با توضیحاتی که جنبه آموزشی هم دارد مواجه شوند.

وی تأکید کرد: به هر حال حاج منصور ارضی شخصیت بسیار ویژه‌ای دارد و این کار برای من تجربه بسیار ارزشمندی بود. امیدوارم فضا به گونه‌ای باشد که علاقه‌مندان به حوزه مداحی از این اثر پژوهشی موسیقایی بهره‌مند شوند.
این پژوهشگر در پایان گفت: تصمیم دارم بعد از انتشار این کتاب برنامه‌ریزی‌هایی برای انتشار کتاب‌هایی از این دست درباره دیگر مداحان معروف داشته باشم که امیدوارم بتوانم در این زمینه به نتایج مثبتی برسم. ذکر این نکته هم خالی از لطف نیست که در جمع‌آوری و تدوین این کتاب همکاری‌های بسیار مناسبی با من انجام گرفت که جا دارد از همه دوستان در این زمینه قدردانی کنم.

فرهنگ و سلطه... صنعت آگاهی این اعتقاد کاذب را برای مردم پدید می‌آورد که آنها آزادانه سرنوشت خود و جامعه‌شان را تعیین می‌کنند... اگر روشنفکران از کارکردن برای صنعت فرهنگ سر باز زنند، این صنعت از حرکت می‌ایستد... دلش را خوش می‌کرد سلیقه‌اش بهتر از نازی‌هاست و ذهنیت دموکراتیک خویش را با خریدن آنچه نازی‌ها رو به انحطاط می‌خواندند، نشان دهد... در اینجا هم عده‌ای با یکی‌کردن ادبیات متعهد با ادبیات حزبی به هر نوعی از تعهد اجتماعی در ادبیات تاخته‌اند ...
دختر بارها تصمیم به تمام‌کردن رابطه‌شان می‌گیرد اما هر بار به بهانه‌های مختلف منصرف می‌شود. او بین شریک و همراه داشتن در زندگی و تنهابودن مردد است. از لحظاتی می‌گوید که در تنهایی گاهی به غم شدیدی دچار می‌شود و در لحظه‌ای دیگر با خود تصور می‌کند که شریک‌شدن خانه و زندگی از تنها بودن هم دشوارتر است و از اینکه تا آخر عمر کنار یک نفر زندگی کند، پیر شود، گرفتار هم شوند و به نیازها و خُلق و خوی او توجه کند می‌نالد ...
دکتر مجد در کتاب «قحطی بزرگ و نسل کشی در ایران» برای اولین بار اسناد مربوط به قتل عام بیش از 10 میلیون ایرانی در قحطی «عمدی» جنگ جهانی اول را با تکیه بر اسناد و مدارک و گزارش‌های آرشیو وزارت امور خارجه‌ی آمریکا و آرشیو روزنامه‌ها منتشر کرده است... در ایرلند مردم برای یادآوری جنایت بریتانیا در قحطی سیب‌زمینی؛ هر سال هفته‌ی بزرگداشت کشته‌شدگان قحطی دارند... ملت ایران به ققنوس تشبیه شده و به فاجعه عادت کرده است ...
تنهایی بین‌فردی، تنهایی درون‌فردی و تنهایی اگزیستانسیال... تجربه تهی‌ بودن، گم ‌شدن و محرومیت، جایی بیرون از ما نیست بلکه در درون ماست... باید بیاموزد با دیگری ارتباط برقرار کند بی‌آنکه او را تا سطح ابزاری برای دفاع در برابر تنهایی پایین بیاورد... ما نباید فکر کنیم وقتی گرد هم می‌آییم، از تنهایی بیرون آمده‌ایم... برای کسی که عافیت و امنیت مهم‌ترین چیز است، رحم مادر یا گور بهترین مکان است... عاشق دیگر نمی‌تواند به تنهایی تصمیماتی بگیرد ...
نیچه خطاب به فیلسوفان می‌گوید: «خانه‌هایتان را در دامنه‌های کوه آتشفشان بنا کنید» و من همه کسانی را که در جست و جوی حقیقتند مخاطب این سخن می‌یابم. «گریختن» مطلوب طبع کسانی است که فقط به عافیت می‌اندیشند و اگر نه، مرگ یک بار، زاری هم یک بار... شهروندِ مطیع کسی است که در صدق گفتار سیاستمداران تردید روا نمی‌دارد؛ تا آنجا تسلیم قوانین محلی است که عدالت را نه قبله قانون، که تابع آن می‌بیند ...