چاپ نخست از جلد اول کتاب «رحمة من الرحمن فی تفسیر و اشارات القرآن» نوشته محی الدین ابن‌عربی، با ترجمه و شرح قاسم میرآخوری از سوی انتشارات «فهرست» منتشر و روانه بازار نشر شد. کتاب حاضر، ترجمه تفسیر قرآن ابن‌عربی است که علاوه به سوره فاتحه، 31 آیه از سوره بقره را نیز شرح و تفسیر می‌کند.
به گزارش ایبنا، این اثر، تفسیر اشاری و عرفانی قرآن کریم محسوب می‌شود که شامل تاویلات عرفانی ابن‌عربی ازآیات و سوره‌های قرآنی است.

محمدبن علی معروف به محی‌الدین و ابن افلاطون، از عرفای مشهور و از برجسته‌ترین اندیشمندان اسلامی است که به سال 560 هجری قمری، 1165میلادی (دوشنبه 27 رمضان) در مرسیه -‌شهری در جنوب شرقی اندلس (اسپانیا)- و در خانواده‌ای عارف از تبار حاتم طائی زاده شد. از دوران کودکی تا پایان عمر، سرشت جستجوگرش او را به کاوش و دقت در وجوه گوناگون زندگی وامی‌داشت.

ابن‌عربی در دوران تحصیل از محضر مشایخ صوفیه و استادان معارف روزگار خود بهره‌مند شد. بسیاری از این مشایخ و استادان به او اجازه دادند که آراء و عقایدشان را نقل و تدریس کند. ابن‌عربی نیز نام این بزرگان را به کرات در کتاب فتوحات مکیه و کتاب‌ها و رساله‌های دیگرش بیان داشته است.

معروفیت عام ابن‌عربی در پهنه ادب و فرهنگ عرفانی و صوفیانه به دلیل نظریه «وحدت وجود» اوست که او را از جمله نظریه‌پردازان و پدر عرفان نظری در جهان اسلام دانسته‌اند. هانری کربن درباره وی گفته است: «او یکی از بزرگترین عرفای اهل شهود همه اعصار بود.»

در یک بررسی اجمالی پی ‌خواهیم برد که ابن‌عربی با امتزاج فلسفه، کلام و حکمت باطنی، موجب شکوفایی عصر زرین تصوف شد، عصری که اوج شکوفایی خویش را در زمینه‌های مختلف فلسفی، کلامی، فقهی و عرفانی تجربه می‌کرد و بنیادهای تفکر اسلامی را استحکام می‌بخشید. در چنین فضایی ظهور وی موجب شد که عرفان و تصوف در طوفانی از «حکمت باطنی» و «الهیات نظری» قرار گیرد و عشق، رنگ و صبغه اندیشه به خود بردارد. عصر خود ابن‌عربی این مطلب را تایید می‌کند، زیرا فضای آن آکنده و مشحون از تفکرات فلسفی و عرفانی فراوانی بود. شیوح متصوفه در سراسر سرزمین اندلس در تعلیم تجربه‌های عرفانی - باطنی خود به مریدان و شاگردان تشنه که هرگز کلام و فلسفه، آنان را سیراب نکرده بود و هر روز نیز بر عده آنها افزوده می‌شد، مشغول بودند. اگر به عقب‌تر برگردیم، سرچشمه‌های حکمت باطنی را خواهیم یافت.

براساس مطالب کتاب، «در دو قرن اول از ظهور اسلام، سنت دینی آنقدر قوی و نیرومند بود که عالمان دینی اجازه تدوین مکتب منظمی چه در فقه و چه در تصوف نمی‌دادند و شاید دلیل آن وجود اصحاب پیامبر(ص) یا تابعان و تابعان تابعان که صیانت نفس آنان بر همگان محزر بود و یا به علت شرایط سیاسی حکومت جاهلیت بنی‌امیه و دوران حاکمیت فرهنگی به عاریت گرفته از فلسفه یونانی و سیطره ذهنیت‌گرایی فرهنگی بنی‌العباس بوده باشد.
به هر حال ظهور تصوف و منشا آن در دنیای اسلامی از سویی به قرآن و سیمای باطنی پیامبر(ص) باز می‌گردد و از طرفی به شرایط اجتماعی و سیاسی و فکری قرن‌های دوم و سوم هجری که موجب پدید آمدن آرمان‌های صوفیانه شد، ناآرامی‌های سیاسی دوران بنی‌امیه که منجر به سقوط این سلسله شد و روی کارآمدن بنی‌عباس و آغاز عصر زرین ادبیات اسلامی و وقوع رویدادهای سیاسی و اجتماعی در نقاط متعدد سرزمین اسلامی که منجر به تشکیل حکومت‌های منطقه‌ای و محلی در میان حکومت‌های بزرگ اسلامی گشت، موجب شد آنان که طبع زاهدانه و پارسایانه‌ای داشتند از اجتماع به گوشه انزوا رجعت کنند و خود را از ستیزه به دور نگاه داشته و به زندگی پرآرام معنوی و روحانی کشانده شوند.»

ابن‌عربی عقاید پراکنده اهل تصوف را که تا زمان آنان در جوامع مسلمان رایج بود، صورت‌بندی و به شکل روشن و صریح بیان کرد. وی نظام فلسفی صوفیه و فلسفه عرفانی متصوفه را بنیانگذاری و جنبه‌ باطنی سنت تصوف را هرچه بیشتر آشکار و روشن کرد.

برخی در مبالغه از جایگاه وی گفته‌اند که او بزرگ‌ترین اندیشمند عرفانی همه زمان‌ها بوده است. شکی نیست که اکثر اندیشمندان عارف و فیلسوفان صوفی مسلک در جهان اسلام به نحوی تحت تاثیر اندیشه‌ها و نظریات نیرومند وی قرار داشته‌اند تا آنجا که اثر پذیری از تفکر و بینش فلسفی - عرفانی او تا عصر حاضر نیز به چشم می‌خورد.
ابن‌عربی در طول حیات فکری خویش به تصوف و عرفان، رنگ فلسفی بخشید و ادراک شهودی عارف مسلمان را که چندین قرن در پرده ابهام قرار داشت، در قالب نظریات عقلانی و نفسانی که پرورده ذهن توانای اوست، جمع‌آوری و تدوین کرد. از این‌رو، می‌توان ابن‌عربی را یکی از بزرگترین و عالی‌ترین شارحان عرفان اسلامی خواند که سلوک عرفانی بایزید و حلاج در پیوند با حکمت صوفیانه وی قوام یافت و مسیر رشد و تعالی عرفان و تصوف در جهشی بزرگ، مشخص و معین شد و حقیقت باطنی تصوف که تا آن زمان در کلام جنید و شبلی مخفی و پنهان بود با صورت‌بندی نظری او هر چه بیشتر و صریح تر نمایان شد.

همچنین ابن‌عربی میراث گذشته صوفیه را با یک تجربه شخصی و زنده درآمیخت و کلام صوفیه را که اغلب در پرده‌ای از اسرار پنهان شده بود، به صورت اندیشه‌ای که رنگ و صبغه صوفی و اشراقی داشت، در قالب نظم و نثر (به ویژه نثر) درآورد. به گفته برخی، عرفان و تصوف نظری را چنان صورت‌بندی کرد که بعدها منبع و سرچشمه‌ای شد تا دیگر عرفا و متصوفه و به ویژه عرفای پارسی‌زبان از آن بهره‌های فراوان گرفتند.

اثر حاضر علاوه بر مقدمه‌ای بر قرآن، سوره فاتحه و 31 آیه از سوره بقره را شرح و تفسیر کرده است.

چاپ نخست کتاب «رحمة من الرحمن فی تفسیر و اشارات القرآن» (جلد اول) با شمارگان 2100 نسخه، 504 صفحه و بهای 160000ریال راهی بازار نشر شد.

فرهنگ و سلطه... صنعت آگاهی این اعتقاد کاذب را برای مردم پدید می‌آورد که آنها آزادانه سرنوشت خود و جامعه‌شان را تعیین می‌کنند... اگر روشنفکران از کارکردن برای صنعت فرهنگ سر باز زنند، این صنعت از حرکت می‌ایستد... دلش را خوش می‌کرد سلیقه‌اش بهتر از نازی‌هاست و ذهنیت دموکراتیک خویش را با خریدن آنچه نازی‌ها رو به انحطاط می‌خواندند، نشان دهد... در اینجا هم عده‌ای با یکی‌کردن ادبیات متعهد با ادبیات حزبی به هر نوعی از تعهد اجتماعی در ادبیات تاخته‌اند ...
دختر بارها تصمیم به تمام‌کردن رابطه‌شان می‌گیرد اما هر بار به بهانه‌های مختلف منصرف می‌شود. او بین شریک و همراه داشتن در زندگی و تنهابودن مردد است. از لحظاتی می‌گوید که در تنهایی گاهی به غم شدیدی دچار می‌شود و در لحظه‌ای دیگر با خود تصور می‌کند که شریک‌شدن خانه و زندگی از تنها بودن هم دشوارتر است و از اینکه تا آخر عمر کنار یک نفر زندگی کند، پیر شود، گرفتار هم شوند و به نیازها و خُلق و خوی او توجه کند می‌نالد ...
دکتر مجد در کتاب «قحطی بزرگ و نسل کشی در ایران» برای اولین بار اسناد مربوط به قتل عام بیش از 10 میلیون ایرانی در قحطی «عمدی» جنگ جهانی اول را با تکیه بر اسناد و مدارک و گزارش‌های آرشیو وزارت امور خارجه‌ی آمریکا و آرشیو روزنامه‌ها منتشر کرده است... در ایرلند مردم برای یادآوری جنایت بریتانیا در قحطی سیب‌زمینی؛ هر سال هفته‌ی بزرگداشت کشته‌شدگان قحطی دارند... ملت ایران به ققنوس تشبیه شده و به فاجعه عادت کرده است ...
تنهایی بین‌فردی، تنهایی درون‌فردی و تنهایی اگزیستانسیال... تجربه تهی‌ بودن، گم ‌شدن و محرومیت، جایی بیرون از ما نیست بلکه در درون ماست... باید بیاموزد با دیگری ارتباط برقرار کند بی‌آنکه او را تا سطح ابزاری برای دفاع در برابر تنهایی پایین بیاورد... ما نباید فکر کنیم وقتی گرد هم می‌آییم، از تنهایی بیرون آمده‌ایم... برای کسی که عافیت و امنیت مهم‌ترین چیز است، رحم مادر یا گور بهترین مکان است... عاشق دیگر نمی‌تواند به تنهایی تصمیماتی بگیرد ...
نیچه خطاب به فیلسوفان می‌گوید: «خانه‌هایتان را در دامنه‌های کوه آتشفشان بنا کنید» و من همه کسانی را که در جست و جوی حقیقتند مخاطب این سخن می‌یابم. «گریختن» مطلوب طبع کسانی است که فقط به عافیت می‌اندیشند و اگر نه، مرگ یک بار، زاری هم یک بار... شهروندِ مطیع کسی است که در صدق گفتار سیاستمداران تردید روا نمی‌دارد؛ تا آنجا تسلیم قوانین محلی است که عدالت را نه قبله قانون، که تابع آن می‌بیند ...