واقعی، مثل هر چيز خندهدار | اعتماد
«طنز از امتیازی انکارناپذیر برخوردار است هر چند ممکن است ناچیز به نظر برسد: طنز همیشه واقعی است. علاوه بر این، طنز به این دلیل خندهدار است که هر چیز خندهدار واقعی است.»
«خیاط مایهدار و کفبین» مجموعه 7 داستان از «فاضل اسکندر» نویسنده و روزنامهنگار ایرانیتبار معاصر روسی است که در آن راوی بزرگسال-کودکاش به بیان خاطرات دوران کودکی خود میپردازد. تمامی این داستانها در «آبخاز» اتفاق میافتند. فضایی روستایی که شخصیتهای متفاوت اهالی آن و نوع درگیریشان با ماجراها، داستانها را جذابتر کرده.
فاضل اسکندر با بهرهگیری از راوی کودک خود و طنازی سرخوشانهاش به عادتهای بزرگسالان و نوع روابط اجتماعی حاکم بر آنها میپردازد؛ اینکه چطور اخلاق، اندیشه و جایگاه و نقش آنان با یکدیگر در تقابلاند یا اینکه چگونه یک رخداد بیرونی میتواند این روابط روزمره را تحت تاثیر قرار بدهد.
راوی همچون گزارشگری تیزبین علاوه بر بیان افکار و احساسات کودکانه خود از منظر بزرگسالیاش نیز آنها را نقد میکند و در برخی مواقع کنار هم قرار گرفتن این نگاه کودکانه و بزرگسالانه راوی، لحظهای را خلق میکند که کنایهای از یاد نبردنی در خود دارد: «حالا گاهی اوقات آن طور که دیگران میگویند به خاطر زودباوری کودکانهام دچار دردسر میشوم. البته این زودباوری امتیازات خودش را هم دارد؛ چون زخمهای روحم مثل کودکان و سگها زود التیام مییابد.»
کودک حیاتی خالصانه به داستانها، ایدهها، اتفاقات معمولی و روزمره بخشیده و نویسنده با این انتخاب هوشمندانهاش توانسته تمام چیزهای مرسوم دنیای بزرگسالان را با طنزی زیرکانه به هجو بکشد و از طرفی این را نیز بیان کند که تمامی این افراد بزرگسال، کودکی لجوج یا بازیگوشاند و اگر آن نقاب سن و سال را کنار بگذارند، گاهی از یک کودک هم کودکترند و فرقی ندارد که در موقعیت جنگی باشند یا امر خطیر اجتماعی- انسانی در هر حال اعمالشان غیرقابل پیشبینی، عجیب و گاهی واقعا مضحک است.
جز در 4 داستان «آغاز»، «زمان کشفهای شورانگیز»، «کودکستان» و «خاک صحنه» راوی-کودک ما نقش فرعی را بر عهده دارد و بیشتر تماشاگر و بازگوکننده احوال دیگران است که چگونه بر سر یک یا چند مساله با هم کلنجار میروند. اما در آن 4 داستان که اولینش «آغاز» بیشتر روایتی است از نویسنده-راوی و در جایگاه داستان- مقدمهای بر کتاب، کودک در نقش شخصیت اصلی حضور دارد و در این داستانهاست که عنصری سرشار از عاطفه و طنز جریان یافته است.
«فاضل اسکندر» در شخصیتپردازی پس از ارایه شمایل بیرونی شخصیتها به سراغ رفتارهایشان میرود؛ رفتارهایی که نمود افکار، احساسات، عقدهها و تمام چیزهای درونیاند که آدمیان سعی در پنهان کردن آنها دارند. رفتار و اعمال شخصیتهای داستانهایش آینه تمامنمای تضادهای آنهاست؛ آنچه که بین این افراد شکل میگیرد، پیش میرود یا شکراب میشود، نتیجه خواستها و نیازهای درونیشان است که هر چقدر سعی در انکار آن داشته باشند درنهایت جایی بروز پیدا خواهند کرد. این همان وضعیتی است که کودک هنوز به آن دچار نشده. او ساده و صادق است و رو بازی میکند. ترسها و هیجانات مثبت و منفی خودش را میپذیرد و پنهانشان نمیکند؛ زیرا کودک هنوز چنین الزامی را درک نکرده است و همین شنیدن یا تماشای دنیای اطرافیانش را از صافی دیدگاه او، جذاب و دلچسب کرده. کودک و همسنوسالانش بازی خود را دارند و آدم بزرگها، بازیهای خودشان را که خیلی عجیبتر و پیچیدهتر از بازی کودکان است.
«خیاط مایهدار و کفبین» صحنههای دو نفره گیرایی دارد که با تکیه نویسنده بر تقابل شخصیتها و دیالوگهایی که بینشان ردوبدل میشود در خاطر خواننده خواهد ماند؛ مثل گفتوگوی نوه و پدربزرگ درباره راهزنها، گفتوگوی خیاط و همسایهاش بر سر موضوع دوچرخهسوار، گفتوگوی مترجم با سربازان آلمانی و... البته صحنههای درخشانی هم وجود دارند که به خاطر روایت جزیینگر و تصویری «اسکندر» که گویی وام گرفته از پیشینه غنی ادبیات روسی است، تصاویر را با تمام مختصاتشان در ذهن زنده میکند؛ چون صحنه برخورد عمو کاظم با اسب بازگشتهاش، تماشای گلابی در سبد معلم، تبادل نگاهها بین پسربچه و کارگردان تئاتر، انتظارهای خیاط برای آمدن دوچرخهسوار و... همین نکته نیز ممکن است خواننده عجول ادبیات را پس بزند. خواندن داستانهای نسبتا طولانی «فاضل اسکندر» کمی حوصله، صبوری و همراهی میطلبد که اگر مخاطب از پس آن بربیاید در فضایی گرم و صمیمی قرار خواهد گرفت به طوری که دیگر نمیخواهد این داستانها به پایان برسند.
«اسکندر» با قدرت در روایت، تصویرپردازیها و رفت و برگشتهای زمانی پیدرپیاش، خواننده خود را به میان داستانها و شخصیتها کشیده و نگه میدارد. البته که دریافت همه اینها به لطف ترجمه روان و دقیق «بابک شهاب» و نشر «حکمت کلمه» برای مخاطب فارسیزبان ممکن شده است.
