سه رمان از نویسندگان سوری با موضوع جنگ داخلی، مبارزه با تروریسم و عشق و اختلاف برنده جایزه حنا مینه، نویسنده فقید و سرشناس سوری شدند.

شیخ و باقلا برنده‌ی جیازه حنا مینه!

به گزارش ایبنا، روزنامه العرب نوشت، اداره کل کتاب سوریه اسامی سه برنده جایزه رمان حنا مینه، نویسنده فقید سوری را که به شیخ رمان سوریه معروف بود انتخاب و معرفی کردند. سه رمان «شیخ و باقلا»، «وزش سوزان باد» و «تشالم، مسیر و خاطرات» به ترتیب رتبه اول تا سوم را در جایزه ادبی‌ موسوم به حنا مینه دریافت کردند.

رمان ۳۰۰ صفحه‌ای «شیخ و باقلا» که برنده نخست این جایزه شد، نوشته مازن ایمن النفوری است که به اوضاع دمشق در زمان اشغال می‌پردازد و جزئیات زندگی مردم سوریه به ویژه اهالی دمشق و رنج‌های آنان را با تکنیک موفقیت‌آمیز فلش‌بک روایت می‌کند. داستان از سال ۲۰۱۶ و زمانی آغاز می‌شود که یک مرد پیر کنار یک جوان به فروش باقلا مشغولند. النفوری متولد ۱۹۹۰ در روستای الحمیره در حومه دمشق و مدرس زبان انگلیسی در دمشق است و داستان کوتاه و رمان می‌نویسد.

رمان «وزش سوزان باد» نوشته عمر حمود که موفق به کسب رتبه دوم این جایزه شد روایتگر قصه عشق بین یک دختر و پسر جوان اهل رقه سوریه است که با وجود تفاوت فرهنگی و عقاید مختلف از بسته بودن محیط زندگی‌شان رنج می‌برند. عمر حمود متولد سال ۱۹۶۷ اهل رقه در سوریه است که علاوه بر کار وکالت عضو اتحادیه نویسندگان عرب در انجمن داستان و رمان است و تاکنون چندین مجموعه داستان و رمان نیز منتشر کرده است.

رمان برگزیده سوم «تشالم، مسیر و خاطرات» نوشته نزار طربوش که جزو ادبیات جنگ به شمار می‌رود در ۳۲۸ صفحه روایت‌گر زندگی یک مبارز سابق است که از زمره غواصینی بوده که کشتی‌های دشمن صهیونیستی را در شهر بندری ایلات در جنوب اسرائیل منفجر کرد؛ اما جنگ سوریه مسیر و سرنوشت او را به کل تغییر می‌دهد. نزار الطربوش نییز اهل لاذقیه و متولد ۱۹۷۰ است و انتشار این رمان اولین تجربه او در زمینه کار ادبی به شمار می‌رود.

حنا مینه روزنامه‌نگار و نویسنده برجسته اهل سوریه و یکی از پرتاثیرترین و بزرگ‌ترین نویسندگان مهم جهان عرب بود که به شیخ رمان سوریه و پدر رمان مدرن و سیاسی در سوریه شناخته می‌شد. حنا مینه در سال ۲۰۱۸ و در سن ۹۴ سالگی در دمشق از دنیا رفت.

................ هر روز با کتاب ...............

فرهنگ و سلطه... صنعت آگاهی این اعتقاد کاذب را برای مردم پدید می‌آورد که آنها آزادانه سرنوشت خود و جامعه‌شان را تعیین می‌کنند... اگر روشنفکران از کارکردن برای صنعت فرهنگ سر باز زنند، این صنعت از حرکت می‌ایستد... دلش را خوش می‌کرد سلیقه‌اش بهتر از نازی‌هاست و ذهنیت دموکراتیک خویش را با خریدن آنچه نازی‌ها رو به انحطاط می‌خواندند، نشان دهد... در اینجا هم عده‌ای با یکی‌کردن ادبیات متعهد با ادبیات حزبی به هر نوعی از تعهد اجتماعی در ادبیات تاخته‌اند ...
دختر بارها تصمیم به تمام‌کردن رابطه‌شان می‌گیرد اما هر بار به بهانه‌های مختلف منصرف می‌شود. او بین شریک و همراه داشتن در زندگی و تنهابودن مردد است. از لحظاتی می‌گوید که در تنهایی گاهی به غم شدیدی دچار می‌شود و در لحظه‌ای دیگر با خود تصور می‌کند که شریک‌شدن خانه و زندگی از تنها بودن هم دشوارتر است و از اینکه تا آخر عمر کنار یک نفر زندگی کند، پیر شود، گرفتار هم شوند و به نیازها و خُلق و خوی او توجه کند می‌نالد ...
دکتر مجد در کتاب «قحطی بزرگ و نسل کشی در ایران» برای اولین بار اسناد مربوط به قتل عام بیش از 10 میلیون ایرانی در قحطی «عمدی» جنگ جهانی اول را با تکیه بر اسناد و مدارک و گزارش‌های آرشیو وزارت امور خارجه‌ی آمریکا و آرشیو روزنامه‌ها منتشر کرده است... در ایرلند مردم برای یادآوری جنایت بریتانیا در قحطی سیب‌زمینی؛ هر سال هفته‌ی بزرگداشت کشته‌شدگان قحطی دارند... ملت ایران به ققنوس تشبیه شده و به فاجعه عادت کرده است ...
تنهایی بین‌فردی، تنهایی درون‌فردی و تنهایی اگزیستانسیال... تجربه تهی‌ بودن، گم ‌شدن و محرومیت، جایی بیرون از ما نیست بلکه در درون ماست... باید بیاموزد با دیگری ارتباط برقرار کند بی‌آنکه او را تا سطح ابزاری برای دفاع در برابر تنهایی پایین بیاورد... ما نباید فکر کنیم وقتی گرد هم می‌آییم، از تنهایی بیرون آمده‌ایم... برای کسی که عافیت و امنیت مهم‌ترین چیز است، رحم مادر یا گور بهترین مکان است... عاشق دیگر نمی‌تواند به تنهایی تصمیماتی بگیرد ...
نیچه خطاب به فیلسوفان می‌گوید: «خانه‌هایتان را در دامنه‌های کوه آتشفشان بنا کنید» و من همه کسانی را که در جست و جوی حقیقتند مخاطب این سخن می‌یابم. «گریختن» مطلوب طبع کسانی است که فقط به عافیت می‌اندیشند و اگر نه، مرگ یک بار، زاری هم یک بار... شهروندِ مطیع کسی است که در صدق گفتار سیاستمداران تردید روا نمی‌دارد؛ تا آنجا تسلیم قوانین محلی است که عدالت را نه قبله قانون، که تابع آن می‌بیند ...